بررسی فرآیند آوایی کشش جبرانی در گویش تایبادی بر اساس نظریه بهینگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی دکتری زبانشناسی همگانی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22099/jill.2018.25638.1051چکیده
کشش یک واحد به دلیل حذف یا کوتاهشدگی واحد مجاور را کشش جبرانی مینامند. این فرایند در بسیاری از گویشها و زبانها متداول است. هدف از انجام این پژوهش بررسی فرایند کشش جبرانی در گویش تایبادی در چارچوب نظریه نوین بهینگی است. این گویش را ساکنان شهر تایباد و برخی از روستاهای نزدیک به این شهر که در 225 کیلومتری جنوب شرقی مشهد در استان خراسان رضوی واقع شده است، بهکار میبرند. دادههای حاصل از پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی از 10 گویشور بومیزبان و با استفاده از پرسشنامه گرداوری شدهاند. با بررسی دادهها در چارچوب نظریه بهینگی، مهمترین محدودیتهای حاکم بر صورتهای بهینه گویش تایبادی به لحاظ کشش جبرانی مشخص شد. نتایج حاصل از پژوهش بیانگر آن است که این فرایند در این گویش در چهار وضعیت بهوجود میآید. حذف سایشی و انسدادی چاکنایی در دو جایگاه میانی و پایانی و همچنین حذف غلت w موجب کشش واکه مجاور این همخوانها میشود. علاوه براین، در برخی موارد حذف یا کوتاهشدگی یک واکه میتواند منجر به کشش همخوان مجاور یا همان تشدید شود. اگرچه نظریه مورایی به صورت بهتری میتواند به توضیح این فرایند بپردازد، اما تمام این موارد بر اساس جداول بهینگی نیز قابل تبیین هستند.