تأثیر چهار هفته تمرین هوازی بر اختلالات شناختی و عملکرد حرکتی موش‌های صحرایی نر دیابتی‌شده با استرپتوزوتوسین

نویسندگان

1 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران

2 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران

3 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

4 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران

doi
10.22059/jsb.2017.209423.1091
چکیده

  هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر چهار هفته تمرین هوازی بر اختلالات شناختی و عملکرد حرکتی موش‌های صحرایی نر دیابتی بود. به این منظور 24 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار (وزن 9/9±275 گرم، سن 13 هفته) خریداری و به‌طور تصادفی به سه گروه شم، دیابت و دیابت+تمرین تقسیم شدند. دیابت با تزریق داخل‌صفاقی یک دوز استرپتوزوتوسین به مقدار ml/kg 60 القا شد. ملاک دیابتی شدن، قند خون بالای mg/dl 250 بود. یک هفته پس از القای دیابت، رت‌های گروه ورزش، به مدت چهار هفته، پنج روز در هفته (به مدت 30-20 دقیقه با سرعت 18-10 متر در دقیقه) روی تردمیل دویدند. از آزمون حافظۀ احترازی غیرفعال برای بررسی میزان اختلال در حافظه و از آزمون­های سطح شیبدار و بارفیکس به‌منظور ارزیابی عملکرد حرکتی استفاده شد. یافته­ها نشان داد که تمرین ورزشی به‌طور معنا­داری میزان اختلال ناشی از دیابت در حافظۀ کوتاه‌مدت در آزمون حافظۀ احترازی غیرفعال (0001/0=P) را کاهش و عملکرد حرکتی موش‌های صحرایی دیابتی را در آزمون سطح شیبدار (017/0=P) و آزمون بارفیکس (0001/0=P) افزایش داد. به‌طور کلی می­توان گفت که چهار هفته تمرین هوازی به بهبود اختلالات شناختی و عملکرد حرکتی در موش­های صحرایی دیابتی‌شده با استرپتوزوتوسین منجر می‌شود.