ارتباط طرحواره‌های ناسازگار اولیه با طلاق عاطفی در زنان ورزشکار حرفه‌ای: نقش میانجیگری آسیب‌های تعاملی و رفتارهای فداکارانه

نویسندگان

1 گروه رفتار حرکتی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

2 استادیار گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران.

3 کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی واحد ملارد، دانشگاه آزاد اسلامی، ملارد، ایران.

doi
10.22089/spsyj.2026.17961.2566
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارتباط طرحواره‌های ناسازگار اولیه با طلاق عاطفی در زنان ورزشکار حرفه‌ای و بررسی نقش میانجیگری آسیب‌های تعاملی و رفتارهای فداکارانه انجام شد.مواد و روش ها: جامعه آماری این پژوهش را تمام زنان ورزشکار حرفه‌ای شهر کرج تشکیل ‌دادند که از میان آنها تعداد 308 نفر به روش نمونه-گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل آزمون طلاق عاطفی محمدی و همکاران(2017)؛ پرسشنامه طرحواره یانگ(1998)؛ پرسشنامه آسیب‌های تعاملی بین فردی پاشایی و همکاران(2021) و مقیاس فداکاری هارپر و فیگرس(2008) بود. برازش مدل ساختاری با استفاده از شاخص‌های برازش و نرم افزارهای اس.پی.اس.اس نسخه24 وآیموس نسخه24 مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که مدل ساختاری پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. طلاق عاطفی بر اساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه شامل بریدگی و طرد، خودگردانی و عملکرد مختل ، دگرجهت‌مندی، گوش‌به‌زنگی بیش از حد و بازداری و محدودیت‌های مختل به طور مستقیم پیش‌بینی شد. همچنین طلاق عاطفی بر اساس آسیب‌های تعاملی و رفتارهای فداکارانه نیز به طور مستقیم قابل پیش‌بینی بود. نتایج تحلیل مسیرهای غیرمستقیم نشان داد که آسیب‌های تعاملی و رفتارهای فداکارانه در رابطه بین تمامی طرحواره‌های ناسازگار اولیه با طلاق عاطفی نقش میانجی معناداری ایفا می‌کنند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد طرحواره‌های ناسازگار اولیه با تأثیرگذاری بر آسیب‌های تعاملی و رفتارهای فداکارانه، نقش مهمی در بروز طلاق عاطفی در زنان ورزشکار حرفه‌ای دارند. بنابراین، طراحی مداخلات روان‌شناختی ویژه محیط‌های ورزشی با تمرکز بر اصلاح طرحواره‌ها و بهبود تعاملات بین‌فردی می‌تواند به ارتقای سلامت روان و پایداری روابط زناشویی این ورزشکاران کمک کند.