نیازسنجی آموزشی پزشکان عمومی شاغل در دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تخصصی اپیدمیولوژی، گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
2 عضو هیأتعلمی ، گروه ارتوپدی ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران.
3 عضو هیأت علمی گروه مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان، گرگان، ایران
4 کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران.
5 عضو هیأت علمی ، گروه آموزش بهداشت و ارتقاءسلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی ،بجنورد، ایران.
6 دانشجوی دکترای تخصصی اپیدمیولوژی، گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
7 عضو هیأت علمی ، گروه اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران.
8 عضو هیأت علمی ، گروه بهداشت عمومی و تغذیه، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران
9 کارشناس آموزش مداوم، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی بجنورد، ایران.
doi
چکیده
شناسایی نیازهای آموزشی جامعه پزشکی و جلب مشارکت آنان باعث افزایش کارایی و ارتقای سطح کیفی دانش پزشکی در جامعه خواهد شد. لذا این مطالعه جهت تعیین نیازهای آموزشی پزشکان عمومی شاغل در دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی در سال 1394 انجام گرفت. این پژوهش یک مطالعه توصیفی –تحلیلی بود که 156 پزشک عمومی از بین 175 پزشک عمومی شاغل در دانشگاه به روش سرشماری وکاملاً داوطلبانه مورد بررسی قرار گرفتند. پس از جمعآوری دادهها بهوسیله پرسشنامه که روایی و پایایی آن نیز سنجیده شده بود، دادهها با استفاده از نرمافزار 16 SPSS و شاخصهای آماری توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار تحلیلی (آزمون تی، آنالیز واریانس یک طرفه و ضریب همبستگی) تجزیه و تحلیل شد. در این مطالعه 1/55 درصد افراد زن بودند. میانگین سنی افراد 04/11±79/35 و میانگین سابقه کار 47/6± 75/7 بود. اولویتبندی نیازهای آموزشی پزشکان عمومی نشان داد که حیطه مدیریت شبکه با 28/3 امتیاز اولویت اول، حیطه آموزش و ارتقای سلامت با 01/3 امتیاز اولویت دوم، حیطه بیماریهای واگیر با 55/3 امتیاز اولویت سوم و حیطههای درمان، بیماریهای غیر واگیر، سلامت جمعیت، خانواده و مدارس، بهبود تغذیه، حیطه بهداشت حرفهای، بهداشت محیط، سلامت دهان و دندان و سلامت روانی، اجتماعی در اولویتهای چهارم تا هشتم قرار گرفتند. پزشکان در حیطه بیماریهای غیر واگیر نیاز بیشتر و در حیطه بهداشت دهان و دندان نیاز کمتری جهت آموزش احساس نمودند که میتوان با ارائه این نتایج به مسؤولان مربوطه خصوصا واحد آموزش مداوم دانشگاه، برنامهریزی لازم جهت آموزش مناسب پزشکان بر اساس وظایف شغلی صورت گیرد.
