اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطافپذیری شناختی و تابآوری بیماران مبتلا به اضطراب فراگیر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز، شیراز، ایران
2 دکتری روانشناسی عمومی، مدرس مدعو گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
4 کارشناسی ارشد روانشناسی مثبت گرا
doi
10.22038/mjms.2020.16176چکیده
چکیدهمقدمه: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر انعطافپذیری شناختی و تابآوری بیماران مبتلا به اضطراب فراگیر انجام گرفت.روش کار: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را تمامی افراد مبتلا به اضطراب فراگیر منقطه 1 تهران تشکیل دادند. از طریق فراخوان و مراجعه به کلینیکهای روانشناسی منطقه 1 شهر تهران، 40 نفر مبتلا به اضطراب فراگیر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند؛ بدین ترتیب ابتدا پرسشنامههای انعطافپذیری شناختی و تابآوری به عنوان پیش آزمون اجرا شد سپس گروه آزمایش تحت طرحوارهدرمانی به مدت 10 جلسه قرار گرفتند و در پایان از هر دو گروه پسآزمون به عمل آمد و دادههای پژوهش با استفاده از کواریانس مورد تحلیل قرار گرفت.یافتهها: نتایج کواریانس نشان داد که طرحواره درمانی بر افزایش انعطافپذیری شناختی و تابآوری بیماران مبتلا اضطراب فراگیر تاثیر مثبت و معنی داری دارد (p≤0/001).نتیجهگیری: با استفاده از رویکرد طرحواره درمانی میتوان انعطافپذیری شناختی و تابآوری بیماران مبتلا به اضطراب فراگیر را افزایش داد.