تأثیر 6 هفته تمرینات تناوبی بر افسردگی، لپتین و BDNF هیپوکمپ موش‌های صحرایی نر ویستار دارای دیابت نوع 2

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران

2 گروه تربیت بدنی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران

doi
10.22038/mjms.2019.26595
چکیده

دیابت نوع 2 با افزایش احتمال بروز افسردگی همراه است. به­منظور برسی سازوکارهای دخیل در آن، تغییرات لپتین و BDNF هیپوکمپ موش­های صحرایی دیابتی مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور 12 سرموش صحرایی حدود 6 هفته و وزن 20±180، از موسسه پاستور خریداری شدند و پس از دوهفته آَشنا سازی با محیط آزمایشگاه و تمرین روی نوارگردان، به روش تزریق درون صفاقی استرپتوزوکین، دیابتی شدند. پس از اجرای آزمون افسردگی آویزان شدن از دم، به­طور تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین 6 هفته تمرینات تناوبی اجرا کرد و گروه کنترل به زندگی عادی خود ادامه دادند. در نهایت 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین و پس از اجرای آزمون افسردگی، موش­ها قربانی و نمونه بافت هیپوکمپ آن­ها جدا و برای ارزیابی سلولی به روش الایزا به آزمایشگاه ارسال شدند. نتایج آزمون تی مستقل نشان داد، شش هفته تمرینات تناوبی روی نوارگردان موجب کاهش میزان افسردگی در موش­های صحرایی دیابتی شده است (021=p). همچنین تمرینات تناوبی موجب افزایش لپتین و BDNF بافت هیپوکمپ در مقایسه با گروه کنترل شده است(به ترتیب 001=p، 000=p). به نظر می­رسد، BDNF به عنوان شاخص رشد مغزی و لپتین، هورمون دخیل در مقاومت به انسولین و چاقی می­تواند بخشی از سازوکارهای دخیل در تغییر کاهشی روند افسردگی در موش­های صحرایی در پاسخ به تمرینات تناوبی باشد.

کلیدواژه‌ها