بررسی میزان آگاهی دستیاران گروه کودکان از مولفه های اقتصادی درمان بیماران در دانشگاه علوم پزشکی مشهد

نویسندگان

1 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد، مشهد، ایران

2 گروه کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

3 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

4 مرکز تحقیقات عوارض پیوند کلیه، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

5 گروه پزشکی اجتماعی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران

6 مرکز تحقیقات عوارض پیوند کلیه، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

7 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد، مشهد، ایران

8 مرکز تحقیقات عوارض پیوند کلیه، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

9 کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد، مشهد، ایران

doi
10.22038/mjms.2019.14120
چکیده

مقدمه به کار گیری علم اقتصاد در برنامه ریزی برای هزینه‎های ارائه خدمات درمانی، جزء جدانشدنی سیاست‎های نظام سلامت است. به منظور اجراء یک برنامه اقتصادی صحیح، ارائه دهندگان و دریافت کنندگان این خدمات باید اطلاعات کافی درباره‎ی مولفه‎های اقتصادی در این زمینه داشته باشند. هدف ما از این مطالعه، بررسی سطح آگاهی دستیاران گروه کودکان از جنبه های اقتصادی درمان می‎باشد. روش کار مطالعه‌ی حاضر از نوع مقطعی می‎باشد و بر روی کلیه‌ی دستیاران گروه کودکان دانشگاه علوم پزشکی مشهد در بهار 1394 با پرسشنامه‌ای حاوی 19 سوال که روایی آن توسط اساتید گروه دانشگاه علوم پزشکی مشهد و پایایی آن توسط ضریب آلفای کرونباخ تایید شد، در حیطه اقتصاد درمان انجام گردید. نتایج در مورد درصد پرداخت بیمه برای خدمات بستری و سرپایی در هر حیطه درمانی حداکثر 10% پاسخ صحیح داشتند، همچنین 24% از این افراد در مورد هزینه شب‌تخت بخش عمومی و 2% آن ها مبلغ شب‌تخت بخش مراقبت ویژه را درست عنوان کردند. هیچ یک هزینه‌ی صحیح ایمونوگلوبین وریدی را نمی‌دانستند. 5% از هزینه‌ی صحیح یک نسخه‌ی شایع اطلاع داشتند. در سوالات هزینه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی خدمات، نمرات دستیاران محاسبه و از ضعیف تا عالی تقسیم‌بندی گردید که 93% ضعیف و 7% متوسط بودند.  براین اساس میانگین نمرات دستیاران بر حسب سال دستیاری اختلاف معنی‌داری نداشت(441/0=p) . نتیجه­ گیری این مطالعه نشان می‎دهد که اطلاعات دستیاران از هزینه‎های مراقبت از سلامت ناکافی است واین مساله ارتباطی با سنوات تحصیلی ندارد. بنابراین پیشنهاد می‎شود مداخلاتی جهت ارتقاء سطح اگاهی دستیاران انجام شود.