تبیین رابطه اختلاط کاربری و استرس شهری؛ نمونه مطالعاتی: ناحیه 8 منطقه 1 شهرداری تهران
نویسندگان
1 استاد، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
3 استادیار شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
doi
10.30475/isau.2024.367384.2001چکیده
استرس شهری به عنوان عامل مهم ایجاد بیماریهای جسمی و روانی در شهرها و اختلاط کاربری به عنوان یکی از اصول مهم شهرسازی، بسیار مهم بوده و لازم است برنامهریزان و طراحان شهری در برنامهها و طرحهای خود به آنها توجه ویژه داشته باشند. اما با وجود مطالعه مجزا این دو موضوع، تاکنون هیچ مطالعهای در راستای تبیین رابطه آنها انجام نشده است. در حالی که شناسایی این رابطه میتواند در طراحی و برنامهریزی شهری درمانگر استرس و برنامهریزی کاربری اراضی بسیار موثر باشد. به همین منظور این پژوهش با هدف تبیین رابطه استرس شهری و اختلاط کاربری در ناحیه 8 منطقه 1 شهرداری تهران انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و برمبنای هدف از تحقیقات کاربردی محسوب میشود. برای جمعآوری اطلاعات از روشهای کمی و کیفی مانند پرسشنامه و مطالعات کتابخانهای و برای تحلیل آنها از روش تحلیل رگرسیونی استفاده شده است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که مقدار ضریب همبستگی بین متغیر مستقل و وابسته 0.738 میباشد که نشان میدهد بین اختلاط کاربری و استرس شهری همبستگی بالایی وجود دارد. همچنین ضریب تعیین تعدیل شده و یا اصلاح شده نشان میدهد 54 درصد از کل تغییرات میزان استرسزا بودن محیط زندگی افراد وابسته به اختلاط کاربری محدوده زندگی آنهاست. همچنین این دو متغیر رابطه عکس با یکدیگر دارند. در نتیجه هرچه اختلاط کاربری بیشتر باشد استرس شهری کاهش پیدا میکند. پس با ارتقا آن میتوان استرس شهری را تا حد چشمگیری کاهش و سلامت روانی شهروندان را ارتقا داد.