تأثیر دو روش مکملسازی سیر بر تخریب DNA ناشی از فعالیت ورزشی درماندهساز در مردان غیرورزشکار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 استادیار دانشگاه علوم انتظامی امیناله، تهران، ایران
doi
10.22059/jsb.2016.59915چکیده
هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر مکملسازی درازمدت 500 و 1000 میلیگرمی سیر بر شاخص تخریب DNA ناشی از فعالیت ورزشی درماندهساز در دانشجویان غیرورزشکار بود. به این منظور 26 مرد غیرورزشکار با میانگین و انحراف استاندارد سن 23/1±21 سال، وزن 28/8±38/69 کیلوگرم و قد 11/6±9/178 سانتیمتر بهطور تصادفی در سه گروه شبهدارو، مکمل قرص سیر (گروه اول مکمل 9 نفر، گروه دوم مکمل 9 نفر و گروه شبهدارو 8 نفر) در دو دوز 500 و 1000 میلیگرمی در روز توزیع شدند. نمونههای خونی اول و دوم در حالت پایه و پس از فعالیت ورزشی درماندهساز و نمونههای سوم و چهارم پس از هشت هفته مکملسازی و در همان شرایط حالت پایه و پس از فعالیت ورزشی درماندهساز گرفته شد. برای تجزیهوتحلیل دادهها، از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای تکراری و دوسویه در سطح معناداری a=0/05 استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد یک جلسه فعالیت ورزشی درماندهساز، سبب افزایش معنادار تخریب DNA میشود. بهعلاوه، مکملسازی درازمدت قرص سیر با مقادیر 500 و 1000 میلیگرم در روز، موجب کاهش تخریب DNA حالت پایه و پس از فعالیت ورزشی درماندهساز میشود. همچنین مصرف 1000 میلیگرمی قرص سیر در مقایسه با مصرف 500 میلیگرمی، موجب کاهش بیشتر تخریب DNA حالت پایه و پس از فعالیت ورزشی درماندهساز میشود (01/0P= ).