تأثیر محلولپاشی سدیمسلنات، تیتانیومدیاکسید و تنظیمکنندۀ رشدآلی بر برخی صفتهای فیزیولوژیکی، عملکرد و درصد روغن گلرنگ (Carthamus tinctorius) در معرض تنش خشکی
نویسندگان
1 Department of Agronomy, Faculty of Agriculture, Univercity of Zabol, Zabol, Iran
2 Department of Agronomy, Faculty of Agriculture, Univercity of Zabol, Zabol, Iran
3 Department of Agronomy, Faculty of Agriculture, Univercity of Zabol, Zabol, Iran
doi
10.22108/ijpb.2020.120569.1189چکیده
به منظور مطالعه تأثیر محلول پاشی سلنات سدیم، دی اکسید تیتانیوم و تنظیم کننده رشد (هامون گرین®) روی برخی صفات فیزیولوژیک، عملکرد و درصد روغن رقم گلدشت گلرنگ تحت تنش خشکی، آزمایشی به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در پژوهشکده کشاورزی دانشگاه زابل (چاه نیمه) انجام شد. عامل اصلی شامل سطوح قطع آبیاری بر اساس مراحل فنولوژیک رشد در سه سطح شامل I1= شاهد (آبیاری کامل)، =I2 آبیاری تا مرحله R2 (تکمیل گلدهی) و =I3آبیاری تا مرحله R1 (تکمیل شاخه دهی) و عامل فرعی شامل شاهد(عدم محلولپاشی)، سلنات سدیم (2 میلی مولار)، دی اکسید تیتانیوم (03/0 درصد)، و تنظیم کننده رشد (1/0 لیتر) بودند. تنش خشکی باعث کاهش وزن هزار دانه، مقدار رطوبت نسبی برگ و محتوای کلروفیل شد. همچنین تنش خشکی باعث کاهش عملکرد دانه و بیولوژیک گردید ولی در دو سطح I1 وI2 اختلاف معنی داری باهم نداشتند. بیشترین مقدار کاتالاز(درI2 و عدم محلولپاشی)،و پرولین، آسکوربات و گایاکول پراکسیداز (در I3 و عدم محلولپاشی) بهدست آمد. بیشترین مقدار کربوهیدرات محلول نیز در تیمار محلولپاشی هامون گرین+ آبیاری کامل مشاهده شد. تیمار های اعمال شده بر روی درصد روغن دانه اثر معنی داری نداشتند. به طور کلی آبیاری تا مرحله گلدهی به جهت رعایت مصرف آب در تولید گلرنگ رقم گلدشت در منطقه مناسب به نظر می رسد.