تحلیل قرآنی امامت انتصابی از دیدگاه فریقین با تأکید بر آیات 124 بقره، 34 آل عمران و 68 قصص
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، دانشجوی دکتری فلسفه و کلام، گروه فلسفه و کلام، دانشکده الهیات، دانشگاه تبریز، ایران
2 دانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشکده الهیات، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 دانشیار، گروه فلسفه و کلام، دانشکده الهیات، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.30513/qd.2025.6596.2476چکیده
مسئله امامت از مباحث اساسی در کلام اسلامی بوده و همواره علت اصلی بروز اختلاف، در عقاید فریقین است. بررسی ادله قرآنی، در تبیین جایگاه مقام امامت، بهعنوان عاملی مهم در استمرار تعالیم و هدایت اسلامی میتواند مؤثر باشد. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانهای، ادله قرآنی امامت انتصابی را بر اساس آیات 124 بقره، 34 آلعمران و 68 قصص مورد بررسی تطبیقی قرار داده و دیدگاههای فریقین را مقایسه میکند. یافتهها نشان میدهد که از نظر امامیه، سه آیه فوق در اثبات امامت انتصابی، مکمل یکدیگرند و جعل امامت، همچون جعل نبوت، بر اساس اختیار مطلق الهی بوده و رابطه آن با ذریه معصوم، ضرورت وجود امام معصوم را در جهت حفظ آموزههای دینی و هدایت امت اسلامی دوچندان میسازد. برخلاف دیدگاه اهلسنت که امامت را امری انتخابی و بیارتباط با خاتمیت تلقی میکند، این پژوهش بر اساس سه آیه فوق، انتصاب امامت را تبیینکننده خاتمیت و عامل تداوم رسالت پیامبری معرفی میکند. بررسی دقیق مفاهیم «جعل»، «ذریه» و «اختیار الهی» در سه آیه فوق و ارتباط معنایی بین آنها، نشاندهنده این است که امامت با انتخاب بشری نبوده، بلکه همچون نبوت، جعلی از سوی خداوند است. این نتایج در راستای ادله امامیه مبنی بر اثبات انتصاب امامت ائمه معصوم و جایگاه آن در حفظ خاتمیت، مقبولتر به نظر میرسد. نوآوری این پژوهش در ارائه خوانشی جدید از پیوستگی و همبستگی این سه آیه در ارتباط با اثبات امامت انتصابی و مقایسه آن با دیدگاههای اهلسنت است.