فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

بازیکنان فوتبال در رده‌های سنی مختلف همواره درمعرض آسیب‌های اندام تحتانی قرار دارند. هدف این پژوهش شناسایی عوامل خطر آسیب‌های اندام تحتانی بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان ایران بود. این پژوهش از نوع توصیفی-مقایسه‌ای و شامل ۲۵ بازیکن مرد تیم ملی جوانان ایران بود. ابتدا اطلاعات دموگرافیک ثبت شد (میانگین سن آزمودنی‌ها 50/0±50/18 سال، قد 70/6±24/182 سانتی‌متر و وزن 63/6±24/75 کیلوگرم) و سپس دامنه حرکتی دورسی‌فلکشن مچ پای راست و چپ با آزمون تحمل وزن لانج ارزیابی شد. الگوی فرود بازیکنان با آزمون پرش و فرود ویژه فوتبال و قابلیت تغییر جهت با مانور برشی از طریق تحلیل ویدیوهای ضبط شده با دو دوربین سرعت بالا (۲۵۰ فریم بر ثانیه) و نرم‌افزار Kinovea بررسی شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t زوجی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد. دامنه حرکتی مچ پای راست و چپ به‌ترتیب 75/2±36/47 و 16/4±37/47 بود و تفاوت معناداری بین دامنه حرکتی هر دو پا مشاهده نشد. بررسی الگوی فرود نشان داد که بین فرود تک‌پا و جفت‌پا در فلکشن زانو (97/4=t، 01/0=P)، دورسی‌فلکشن (84/3=t، 01/0=P) و فلکشن تنه (4=t، 01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت، اما والگوس زانو (49/0=t، 62/0=P) تفاوت معنا‌داری نداشت. در آزمون CMAS بیشتر بازیکنان در گروه خطر متوسط قرار داشتند. نتایج نشان داد که دامنه حرکتی مچ پا در هر دو پا تفاوتی نداشت و فرود تک‌پا با کاهش فلکشن زانو، دورسی‌فلکشن و فلکشن تنه بدون تغییر معنادار در والگوس زانو همراه بود. همچنین بیشتر بازیکنان در ارزیابی خطر توسط آزمون CMAS در سطح متوسط قرار گرفتند و اصلاح الگوهای حرکتی در بازی برای آنان نیاز است؛ بنابراین اصلاح مکانیک فرود و تغییر جهت برای پیشگیری از آسیب‌های اندام تحتانی ضروری است.