ارزیابی جایگاه آموزشهای دانشگاهی در حوزه معماری پایدار؛ نمونه موردی: ساختمانهای مسکونی شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار، گروه معماری، موسسه آموزش عالی کوثر، قزوین، ایران.
2 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30475/isau.2022.226552.1388چکیده
باوجود بحرانهای زیستمحیطی و کاهش ذخایر سوختهای فسیلی نیاز به راهکارهای توسعه پایدار و معماری پایدار به منظور مدیریت مصرف انرژی و کاهش زیانهای خطرناک انسانی بیشازپیش احساس میشود. در این راستا بهمنظور افزایش آگاهی دانشجویان و طراحان بایستی آموزشهای تخصصی معماری پایدار در حوزه دروس دانشگاهی قرار گیرد. از آنجاییکه ساختمانهای مسکونی بخش مهمی از مصرف انرژی را در کشور شامل میشوند، بایستی میزان اثربخشی این راهکار بر نحوه طراحی ساختمانهای مسکونی در شهر تهران موردبررسی قرار گیرد. این پژوهش از منظر روششناسی پیمایشی است و دارای دو بخش کیفی و کمی است که در بخش کیفی به بررسی مبانی نظری مربوطه و در بخش دوم پرسشنامههایی در اختیار 20 نفر از اساتید و دانشجویان معماری به منظور بررسی میزان اثربخشی آموزشهای معماری پایدار بر نحوه طراحی خانههای مسکونی شهر تهران گذاشته شده است و برای تعیین اعتباریابی پرسشنامه از نرمافزار Smart PLS2 استفاده شده و به جهت اولویتبندی دادهها از آزمون فریدمن در نرمافزار SPSS بهره گرفته شده است. درنهایت نتایج حاصله بیانگر آن است آموزشهای معماری پایدار در سطح اجتماعی (دانشجویان، بالا بردن آگاهی مردم و درنهایت کارفرمایان) بیشترین تأثیر را داشته و در بالا بردن کیفیت محیط داخلی ساختمان به نسبت اثربخشی کمتری دارد.