ارزیابی اثر مدیریت تراکم در همه گیری بیماری سندروم لکه سفید Whispovirus درمیگوی وانامی پرورشی (Litopenaeus vannamei Boone, 1931) درسایت پرورش میگوی گمیشان، استان گلستان

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، دانش‌آموخته دکتری تخصصی تولید و بهره‌برداری آبزیان، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران

2 استاد گروه تولید و بهره‌برداری آبزیان، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران

3 استاد گروه تولید و بهره‌برداری آبزیان، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران

4 استاد گروه تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.

doi
10.22069/japu.2024.22128.1847
چکیده

چکیدهبیماری لکه سفید به عنوان اصلی ترین مشکل بهداشتی مزارع پرورش میگو در ایران است که باعث تلفات شدید در استخرهای پرورش میگو گردیده است. این تحقیق به منظور ارزیابی همه گیری بیماری لکه سفید با تراکم های مختلف ذخیره سازی میگوی پا سفید غربی (Litopenaeus vannamei) در طی 1401-1397 بترتیب در تراکم های ( 300، 360، 100، 150 و 230 هزار قطعه در هکتار) در سه مزرعه از مزارع پرورش میگوی شرکت کاسپین کیان پاد واقع در سایت پرورش میگوی گمیشان استان گلستان اجرا شد. در طول دوره پرورش، پارامترهای فیزیکوشیمیایی آب بصورت روزانه ثبت گردید. تعداد 30 نمونه میگو با تور سالیک صید و هر 10 روز زیست سنجی گردید.نمونه گیری از میگوها و ناقلین احتمالی قبل از ذخیره سازی و در طول دوره پرورش جهت انجام آزمایش PCR برای تعیین حضور یا عدم حضور ویروس سندروم لکه سفید انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین وزنی میگوها در مزارعی که درگیر ویروس لکه سفید بود نسبت به مزارعی که هنوز درگیر نشده بودند، بالاتر بود ولی معنی دار نبود (0/051 = P ). ولی درصد بقا و میزان تولید کل در مزارعی که درگیر ویروس نبودند نسبت به مزارع درگیر ویروس بطور معنی دار بالاتر بود (0/05>P). همچنین در مزارعی که تراکم بالا داشتند احتمال همه گیری ویروس بالاتر بود. بنظر می رسد به منظور پیشگیری از بروز بیماری لکه سفید در سایت پرورش میگوی گمیشان، حداکثر تراکم 150 هزار در هکتار پیشنهاد می شود.