بازشناسی الگوهای بومی بافت کهن و شناخت فاکتورهای تشکیل دهنده آن در مجموعههای مسکونی؛ نمونه موردی شهر اردبیل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
10.30475/isau.2020.226766.1389چکیده
مسکن به عنوان یکی از شیوههای سکونت میبایست نشانی از برقراری ارتباط میان انسان و محیط را داشته باشد. امروزه از طرفی نوگرایان با نادیده گرفتن این ارتباط، محیطی فاقد معنا آفریده و انسان را سرگردان و بی هویت ساخته و از طرفی دیگر غلبه نگرش اقتصادی به مسکن و کیفیت نازل ساختمانهای جدیدالاحداث و نادیده گرفتن سیمای مطلوب شهری، مسائل اقلیمی، اجتماعی، فرهنگی، زیست محیطی سبب تشدید نیازهای فیزیکی، روح و ادراک انسان گشته است. با بیان این مشکل هدف اصلی این پژوهش شناسایی الگوهای بومی تاثیرگذار در شکلگیری فضاهای مسکونی در بافت کهن شهر اردبیل میباشد. در این پژوهش ابتدا با نگاهی توصیفی- تحلیلی به توصیف متغیرها پرداخته شده، فراوانی و درصد هر متغیر متناسب با وضعیت یا حالات موجود به شکل جدول و نمودار ارائه شده است. در مرحله دوم برای بررسی رابطه بین متغیرها از آزمون آماری کای اسکوئر و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شده است. اطلاعات وارد نرمافزار SPSS شد و نتایج مورد نیاز با استفاده از آزمونهای ذکر شده استخراج گردید. نتایج بدست آمده نشان میدهد جهتگیری ساختمان تاثیری بر جبهه ورودی به ساختمان ندارد اما با بیشتر شدن مساحت عرصه تعداد ورودیها نیز افزایش مییابد. در این خانهها جبههی شمالی، رو به نور جنوب و یا جبههی قرارگیری تالار، طنبی- پنجرههای ارسی- مهمترین و شاخصترین جبهه خانهها است. همچنین مشخصاتی چون استفاده از زیرزمین به طور عمده و تالار و طنبی با استفاده از الگوی شکلی مستطیل و شکمدریده و بهرهگیری از اعداد مشخص در فضاها با میزان فراوانی بالا مشاهده میشود.
