عادات رژیم غذایی بچه ماهی سفید (Rutilus frisii Nordmann, 1840) در مصب رودخانه تجن مازندران

نویسندگان

1 پژوهشکده اکولوژی دریای خزر

2 پژوهشکده اکولوژی دریای خزر

3 پژوهشکده اکولوژی دریای خزر، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری

4 موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور

5 موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور

6 رئیس بخش بوم شناسی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور

7 پژوهشکده اکولوژی دریای خزر

doi
10.22069/japu.2023.21809.1824
چکیده

این تحقیق، با هدف تعیین شاخص‌های غذایی و طعمه‌های غالب بچه ماهی سفید در قالب پروژه بررسی وضعیت زیستی بچه ماهیان رهاسازی شده در مصب رودخانه تجن در سال ۱۴۰۱ انجام شد. نمونه‌برداری با استفاده از تور پره چشمه ریز با اندازه چشمه ۵ میلی‌متر صورت پذیرفت. بچه ماهیان صید شده دارای میانگین طول و وزن به‌ترتیب ۲/۵ ساتتی‌متر و ۲۵/۱ گرم بودند. طعمه‌های غذایی شناسایی شده شامل گروه‌های فیتوپلانکتون، زئوپلانکتون و زئوبنتوز بودند. بررسی شاخص شدت تغذیه (GaSI) نشان داد که به‌طورمیانگین 3/20±8/45 که حداقل و حداکثر آن ‌به‌ترتیب 3/2 و 1/104 بوده است و اختلاف معنی‌داری را در ماه‌های مختلف نشان داد (05/0>p). بررسی ضریب چاقی بچه ماهیان سفید نشان داد که مقدار آن از 12/0 تا 3/3 متغیر و به‌طور میانگین 53/0±9/0 بوده است و دارای اختلاف معنی‌داری بودند (05/0>p). شاخص تهی بودن (VI) نشان داد که بچه-ماهیان در این مرحله از زندگی دارای فعالیت دائمی می‌باشند و دارای روده خالی نبودند. بررسی شاخص غذای پر اهمیت (ISI) در دستگاه گوارش بچه ماهی سفید نشان داد که شاخه باسیلاریوفیتا با 43% به‌عنوان غذای پراهمیت در محتویات روده شناخته شد. آنالیز خوشه‌ای طعمه‌های غذایی مصرف شده بر اساس ضریب همگونگی پیرسون نشان داد که از فیتوپلانکتون باسیلاریوفیتا با سیانوفیتا بیشترین شباهت (824/0) را داشتند. تیجه‌گیری این‌که، بر اساس شاخص فراوانی وقوع (Fi)، که شاخه باسیلاریوفیتا، سیانوفیتا از فیتوپلانکتون و روتیفرا و آرتروپودا از زئوپلانکتون به‌عنوان غذای اصلی و شاخه اگلنافیتا و کلروفیتا به‌عنوان غذای فرعی، سیلیوفورا و زئوبنتوزها به‌عنوان غذای اتفاقی در محتویات دستگاه گوارش بودند.