کاهش استرس طی حمل و نقل بچه ماهی کپور دریایی(Cyprinus carpio) با استفاده از سطوح مختلف نمک سدیم کلرید
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده شیلات و محیطزیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
2 دانشیار گروه تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده شیلات و محیطزیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
3 نویسنده مسئول، استاد گروه تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده شیلات و محیطزیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
4 دانشیار گروه تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده شیلات و محیطزیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
5 دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی آبزیان، دانشکده شیلات و محیطزیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران.
doi
10.22069/japu.2024.21383.1783چکیده
برای این پژوهش تعداد 240 قطعه بچهماهی کپور معمولی (با میانگین وزن 1± 5گرم) در 4 تیمار مختلف شوری 0، 1،3 و 6 گرم در لیتر در سه تکرار (در کیسههای پلاستیکی) به مدت زمان یک ساعت حمل شد. جهت بررسی پارامترهای خونی بچه ماهیان در پایان آزمایش، از نمونهها به روش قطع ساقه دمی خونگیری صورت گرفت. طبق نتایج حاصل از اندازهگیری برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم خون، میزان پروتئینکل در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنیداری را نشان نداد(P>0.05) ولی میزان گلوکز و کورتیزول در تیمارهای شوری کاهش معنیداری را نسبت به شاهد نشان دادند(P≤0.05). نتایج حاصل از اندازهگیری آنزیمهای کبدی در میزان آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز بین تیمارهای مختلف اختلاف معنیداری را نشان نداد(P>0.05). نتایج حاصل از اندازهگیری برخی فاکتورهای هماتولوژی خون نیز حاکی از عدم اختلاف معنیدار در تعداد گلبولهای قرمز و سفید، درصد هماتوکریت و میزان هموگلوبولین در تیمارها بود(P>0.05). بهطور کلی میتوان گفت در ماهیان حمل شده در تیمار 3 گرم نمک در لیتر شاخصهای استرس کمتر مشاهده شد.
