فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هیدرازون‌ها یک طبقه مهم دارویی فعال زیستی هستند که توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند. یکی از حیطه‌های کار شده در این دسته ترکیبات، سنتز مشتقات جدید هیدرازونی از NSAIDs است که گمان می‌رود نسبت به مشتقات سنتز شده گذشته، از نظر قدرت اثر و کمتر شدن شدت عوارض، کارآمدتر باشند. ترکیبات زیادی از دستجات مختلف شیمیایی جهت درمان بیماری‌های گوناگون طراحی و سنتز می‌گردند که هیدرازون‌ها از آن جمله هستند و اثرات درمانی متعدد از جمله ضد سرطان از آن‌ها گزارش شده است. هدف از این مطالعه، بررسی مشخصات سمیت کبدی مشتق 4-کلروبنزولیدین هیدرازین ناپروکسن و مقایسه آن با داروی اصلی یعنی ناپروکسن است. تعداد 120 قطعه ماهی گورامی سه خال با میانگین وزنی (1±4/2) گرم در 8 تیمار به صورت گروه‌های کنترل 1 (دست نخورده) و کنترل 2 (DMSO)تیمارهای دریافت‌کننده دوزهای mg/kg10، 20 و 30 از ناپروکسن mg/kg 10، 20 و 30 از مشتق 4-کلروبنزولیدین هیدرازین ناپروکسن تقسیم شدند.این غلظتها با توجه به کارهای قبلی و مقالات مرتبط انتخاب شدند. پس از بیهوش نمودن ماهی‌ها، کبد و آنزیم‌های کبدی در گروه‌های تحت کنترل و تیمار بررسی و گروه‌های دریافت‌کننده دارو با گروه‌های کنترل، مقایسه شدند. نتایج آماری سطح آنزیم‌های کبدی میان گروه‌های کنترل و تحت تیمار اختلاف معناداری را نشان داد (05/0≥P). نتایج نشان داد که ناپروکسن و مشتق 4-کلروبنزولیدین هیدرازین ناپروکسن با افزایش غلظت، بافت کبد و آنزیم‌های کبدی را تحت تأثیر قرار دادند و باعث افزایش آنزیم‌های کبدی و تغییراتی همچون گسستگی بافتی، افزایش فاصله سینوزوئیدها و بروز واکوئول‌های چربی در بافت کبد شدند.