ممنوعیت یارانه منوط به استفاده از توان داخلی برای انرژی تجدیدپذیر در نظام سازمان جهانی تجارت
نویسندگان
1 دانشگاه بهشتی
2 دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز، دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22034/jlr.2020.184819.1590چکیده
ارتقاء انرژی تجدیدپذیر نیازمند سرمایهگذاری مستقیم قابل توجهی است که در راستای کاستن هزینه سرمایهگذاری، دولت نیز بایستی حامی تولیدکنندگان و سرمایهگذاران باشد. از جمله شیوههای شایع و موثر حمایت دولتها از انرژی پاک، اعطاء یارانههای منوط به استفاده از توان داخلی است. با وجود ضرورتهای زیست محیطی و عملی شدن سیاستهای صنعتی به واسطه اعطاء این نوع یارانه، موافقتنامه یارانهها و اقدامات جبرانی این نوع حمایت مالی را بدون هرگونه کیفیتگذاری و بررسی آثار آن بر محیط زیست و توسعه انرژی تجدیدپذیر ممنوع دانسته است که مورد انتقاد طرفداران محیط زیست قرار گرفته است. در این راستا، نویسندگان متعددی بهرهگیری از مقررات موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) و رویکرد رکن حل و فصل اختلاف را برای رفع ممنوعیت قانونی پیشنهاد نمودهاند. پژوهش حاضر با بررسی مقررات گات و رویکرد رکن حل و فصل اختلاف نتیجه میگیرد که منابع یاد شده به جهت عدمشفافیت، کلینگری، انعطافپذیری و تردید بر تامین شرایط سلبی و ایجابی، در رفع ممنوعیت قانونی ناکارآمد بوده و مناسبترین راهحل همان اصلاح مقررات موافقتنامه یارانهها و اقدامات جبرانی میباشد.