رهیافتی نو بر تطبیق «حکمت»، «موعظۀ حسنه» و «جدال احسن» در آیۀ 125 نحل، بر صناعات منطقی
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، دانشجوی دکتری تفسیر تطبیقی، دانشگاه قم، قم، ایران. طلبه درس خارج حوزه علمیه قم.
2 دانشیار، گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه قم، قم، ایران.
3 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه میبد، میبد، ایران. دانشآموخته سطح ۳ مرکز تخصصی حدیث حوزه علمیه قم.
doi
10.30513/qd.2025.6499.2450چکیده
بر اساس آیۀ ۱۲۵ سورۀ نحل شیوههای دعوت قرآنی به دین، «حکمت»، «موعظۀ حسنه» و «جدال احسن» است. برخی مفسران و منطقدانان، شیوههای مذکور را بر برهان، خطابه و جدل منطقی تطبیق نمودهاند، لذا شایسته است نسبتِ شیوههای دعوت در قرآن و صناعتهای منطقی بررسی گردد. تأمل در معنای لغوی و استعمالات قرآنیِ طرق سهگانۀ دعوت به دین در آیۀ ۱۲۵ سورۀ نحل، بیانگر آن است که این شیوهها الزاماً منطبق بر صناعات منطقی نیستند. میان حکمت قرآنی و برهان منطقی از جهات مختلفی تفاوت وجود دارد. حکمت در لسان قرآن از نظر منشأ، طریق وصول به آن، گسترۀ کاربرد، دامنۀ نتیجه و تأثیر در انسان، با برهان مصطلح منطقی متفاوت است. موعظۀ حسنه نیز به جهت مقدمات و مبادی تشکیلدهنده، هدف و کیفیت اثربخشی آن با خطابۀ منطقی اختلاف دارد. همچنین جدال احسن در فرهنگ قرآن علاوهبر اختلاف در مقدمات از جهت حق بودن یا نبودن، در انگیزه و غرض بهکارگیری نیز با جدل منطقی متفاوت است.