بررسی امنیت غذایی در افراد ناتوان و دارای معلولیت بر اساس اسناد بین المللی
نویسندگان
1 استادیار حقوق بین الملل دانشگاه پیام نور
2 دانشجوی دکتری حقوق بین الملل عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد امارات متحده عربی
3 دانشیار روابط بین الملل دانشگاه تهران
doi
10.22038/mjms.2019.14532چکیده
مقدمه حق بر غذا به عنوان یک مفهوم اساسی در حقوق بینالملل بشری در حمایت از افراد ناتوان و دارای معلولیت، مورد موافقت قرار گرفته است. این حق در بسیاری از اسناد بینالمللی مورد توجه است. دولتها به طور خاص متعهد هستند بهرهمندی از حقوق مطرح شده در آن را با استفاده از حداکثر منابع و با تمامی تدابیر مناسب، تأمین کنند. روش کار اطلاعات این پژوهش با روش تحلیلی- اسنادی و جستجو در پایگاه ها و منابع اطلاعات علمی اینترنتی و کتب مرتبط در این زمینه جمعآوری گردیده است. نتایج یکی از این حقوق، حق بر غذا در حمایت از افراد ناتوان و دارای معلولیت در فضای سرزمینی میباشد. از طرفی امنیت غذایی و حق دسترسی پایدار به غذا و رهایی از گرسنگی جزء حقوق بنیادین بشری بوده و تحت هیچ شرایطی حتی در مخاصمات نیز قابل تعلیق نیست، برای اینکه هرگونه تعهدی به حق غذا میتواند منجر به مرگ ناشی از گرسنگی شده و برای افراد ناتوان و دارای معلولیت مشکلساز شود. نتیجه گیری افرادی که دارای معلولیت، ناتوانی و یا جراحت هستند ممکن است به نیازها و مراقبتهای غذایی مانند سایر افراد جامعه دسترسی نداشته باشند. حتی در صورت داشتن دسترسی، ممکن است بیش از سایر افراد، نیازمند دریافت مراقبتها و غذای مناسب باشند که این مورد میتواند به علل مختلف اتفاق بیفتد. این مقاله با بررسی حق بر غذا براساس اسناد بینالمللی در حمایت از افراد ناتوان و دارای معلولیت اینگونه استدلال مینماید که افراد معلول و دارای ناتوانی که طبق اسناد بینالمللی درصد قابل توجهی از افراد جامعه را تشکیل میدهند، به عنوان بخش مهمی از جمعیت همانند دیگران از حق استفاده از غذا برخوردارند اما این مهم مورد غفلت متولیان نباید قرار بگیرد.