ارجاع وضعیت به دیوان بینالمللی کیفری از سوی دولت
نویسندگان
1 استاد دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشیار
doi
10.22034/jlr.2020.184761.1565چکیده
ارجاع وضعیت توسط دولت عضو یکی از شیوههای مندرج در ماده 13 اساسنامه دیوان بینالمللی کیفری است. دولت عضو میتواند وضعیتی را که به نظر یک یا چند جنایت تحت صلاحیت دیوان ارتکاب یافته است را به دادستان ارجاع دهد. با وجود این لازم به ذکر است که شروع به رسیدگی توسط دولت ذیربط از اولویت زیادی برخوردار میباشد و به همین جهت نیز تدوینکنندگان اساسنامه دیوان با درج صلاحیت تکمیلی در صدد ممانعت از بیکیفرماندن مرتکبان جنایات بینالمللی برآمدند. ارجاع وضعیت توسط دولت عضو به دادستان دیوان دارای محاسن زیادی است و بی تردید با این روش به کارآمدی دیوان کمک شایانی خواهد شد.تمرکز اصلی این تحقیق بر ارجاع وضعیت توسط دولت است و سایر شیوههای ارجاع مورد تجزیه و تحلیل قرار نمیگیرد. برای داشتن تحلیلی جامع از ارجاع دولت بررسی مسائل شکلی و ماهوی مرتبط با آن گریز ناپذیر است. بدین منظور مسایل اساسی چون ارجاع، ارجاعدهنده،آیین ارجاع،آثار ارجاع و درنهایت امکان بازپسگیری وضعیت ارجاع شده مورد مطالعه قرار خواهد گرفت.این تحقیق بخشی از زوایای موضوع ارجاع وضعیت توسط دولت در اساسنامه دیوان را در پرتو رویه عملی آن مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد. رویکرد اصلی و اولویت دیوان بر تعقیب جنایات بین المللی توسط محاکم ملی است. پیش بینی اصل صلاحیت تکمیلی در اساسنامه دیوان دلالت بر صحت چنین اولویتی می باشد. آمار مربوط به وضعیت های ارجاع شده به دیوان توسط دولتها حکایت از اقبال این شیوه نسبت به سایر شیوه های ارجاع مندرج در اساسنامه است.
