اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی وپذیرش و عمل مراقبین بیماران سرطانی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد، مشاوره خانواده، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه پیام نور، سمنان، ایران.

2 پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

3 دانشجوی ارشد روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.

doi
10.22038/mjms.2019.15325
چکیده

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی  و پذیرش و عمل  مراقبین  بیماران سرطانی انجام شد. روش کار: جامعه آماری این پژوهش متشکل از تمامی مراقبین  بیماران مبتلا به سرطان شهر مشهد در سال 1397 می­باشد. اعضای گروه نمونه به شیوه در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) قرار گرفتند. در این مرحله پرسشنامه افسردگی بک  و پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه دوم به عنوان پیش آزمون بر روی آزمودنی­ها اجرا شد سپس گروه آزمایشی؛ 8 جلسه مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را به طور گروهی دریافت کردند. بعد از اتمام  جلسات درمانی مجددا ابزار پژوهش به عنوان پس آزمون بر روی آزمودنی­ها اجرا شد. داده­ها توسط نرم افزار spss-21 و توسط آزمون تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: نتایج به دست آمده با استفاده از شاخص آماری تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش افسردگی، افزایش پذیرش و عمل مراقبین بیماران مبتلا به سرطان در سطح 0/01>p معنادار بوده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر تاثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را به عنوان یکی از روش‎های حمایتی در کاهش افسردگی، افزایش پذیرش و عمل مراقبین بیماران مبتلا به سرطان نشان داد.