اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی وپذیرش و عمل مراقبین بیماران سرطانی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، مشاوره خانواده، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه پیام نور، سمنان، ایران.
2 پزشک عمومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.22038/mjms.2019.15325چکیده
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افسردگی و پذیرش و عمل مراقبین بیماران سرطانی انجام شد. روش کار: جامعه آماری این پژوهش متشکل از تمامی مراقبین بیماران مبتلا به سرطان شهر مشهد در سال 1397 میباشد. اعضای گروه نمونه به شیوه در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام 15 نفر) قرار گرفتند. در این مرحله پرسشنامه افسردگی بک و پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه دوم به عنوان پیش آزمون بر روی آزمودنیها اجرا شد سپس گروه آزمایشی؛ 8 جلسه مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را به طور گروهی دریافت کردند. بعد از اتمام جلسات درمانی مجددا ابزار پژوهش به عنوان پس آزمون بر روی آزمودنیها اجرا شد. دادهها توسط نرم افزار spss-21 و توسط آزمون تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: نتایج به دست آمده با استفاده از شاخص آماری تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش افسردگی، افزایش پذیرش و عمل مراقبین بیماران مبتلا به سرطان در سطح 0/01>p معنادار بوده است. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر تاثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را به عنوان یکی از روشهای حمایتی در کاهش افسردگی، افزایش پذیرش و عمل مراقبین بیماران مبتلا به سرطان نشان داد.