تأثیر تمرین هوازی در هوای آلوده به ذرات کربن سیاه بر بیان ژن TLR4 و TNF-α بافت ریۀ موش‌های صحرایی نر

نویسندگان

1 استادیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دانشیار فیزیولوژی ورزشی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دانشیار مهندسی بهداشت حرفه‌ای، گروه بهداشت حرفه‌ای و محیط، دانشکدۀ علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

4 دکتری فیزیولوژی ورزشی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

5 دکتری فیزیولوژی ورزشی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22059/jsb.2015.57472
چکیده

هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین هوازی در هوای آلوده به ذرات کربن سیاه بر بیان ژن TLR4 و TNF-α در موش‌های صحرایی نر است. به این منظور 24 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار با میانگین تودۀ بدنی 97/26±29/279 گرم به‌طور تصادفی در چهار گروه الف) کنترل، ب) تمرین هوازی، ج) آلودگی و د) آلودگی+ تمرین قرار گرفتند. از دستگاه تزریق ذرات و اتاقک (فالونک) به‌منظور قرارگیری حیوانات در معرض ذرات کربن سیاه با قطر کمتر از 10 میکروناستفاده شد. پروتکل تمرین هوازی با 50 درصد بیشینۀ سرعت هر گروه به مدت 4 هفته انجام گرفت و 24 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی و قرارگیری در معرض ذرات کربن سیاه حیوانات قربانی شدند. با استفاده از تکنیک Real time-Pcr بیان ژن TLR4 و TNF-α در بافت ریۀ موش‌ها ارزیابی شد. به‌منظور تعیین معنادار بودن تفاوت بین گروه‌ها از تحلیل واریانس چندسویه و آزمون تعقیبی LSD و آزمون ناپارامتریک فریدمن استفاده شد. تمرین هوازی، به کاهش بیان ژن TLR4 و TNF-α در موش‌های در معرض ذرات کربن سیاه منجر شد. همچنین، تمرین با کاهش معنا‌دار تودۀ بدن در گروه‌های در معرض ذرات کربن سیاه همراه شد. چهار هفته تمرین هوازی در هوای آلوده به ذرات کربن سیاه به تعدیل عوامل التهابی TLR4 و TNF-α و تودۀ بدن منجر می‌شود. به‌نظر می‌رسد این تغییرات در بخشی با کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های ریوی همراه باشد.