فعالیت الکترومایوگرافی منتخبی از عضلات مجموعه شانه حین انجام حرکات عملکردی در زنجیره حرکتی بسته در بدنسازان زن دچار سندروم گیرافتادگی شانه
نویسندگان
1 M.Sc., Department of Sport Biomechanics, Faculty of Sports Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran
2 Professor, Department of Sport Biomechanics, Faculty of Sports Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran
doi
10.22089/smj.2025.17675.1792چکیده
سندرم گیرافتادگی شانه در ورزشکاران رشته بدنسازی به دلیل انجام تمرینات مختلف بالای سر، شایع است. هدف این مطالعه تعیین فعالیت الکترومایوگرافی منتخبی از عضلات مجموعه شانه حین انجام حرکات عملکردی منتخب در زنان بدنساز مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه بود. در این مطالعه نیمهتجربی، 10 بدنساز زن سالم و 10 ورزشکار مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه شرکت کردند. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات دلتوئید قدامی، سینهای بزرگ، دندانهای قدامی، دلتوئید خلفی، بخش فوقانی و تحتانی ذوزنقه حین اجرای حرکات کشش بارفیکس خوابیده، شنای سوئدی و دیپ پارالل ثبت شد. تجزیه و تحلیل آماری با آزمونهای تی مستقل و آنالیز واریانس با اندازهگیری تکراری انجام شد (05/0P<). نتایج نشان داد، میانگین فعالیت عضلات منتخب در حرکت دیپ پارالل در مقایسه با سایر حرکات در دو گروه بیشتر بود. در حرکت شنای سوئدی نیز درگیری عضلات بیشتر از حرکت کشش بارفیکس خوابیده بود. هم انقباضی قدامی خلفی در حرکت شنای سوئدی در افراد دارای سندرم گیرافتادگی شانه کمتر بود. هم انقباضی جهت دار نیز در حرکت کشش بارفیکس خوابیده کمتر از دو حرکت دیگر بود. ورزشکاران زن رشته بدنسازی دچار سندرم گیرافتادگی شانه، در اجرای سه حرکت در زنجیره حرکتی بسته شامل کشش بارفیکس خوابیده، شنای سوئدی و دیپ پارالل، فعالیت الکترومایوگرافی بیشتری در عضلات قدامی مجموعه شانه شامل سینهای بزرگ و دلتوئید قدامی نسبت به ورزشکاران سالم داشتند. این عمل احتمال دارد که مکانیسم جبرانی برای سایر عضلات اطراف مفصل شانه ایجاد کند و باعث تغییر در الگوی فعالیت عضلانی شود. بهتر است ورزشکاران بدنساز دچار سندرم گیرافتادگی شانه از تمرینات زنجیره بسته تا زمان بهبودی دوری کنند.
