تأثیر تمرین راهرفتن با محرک موزون شنیداری بر تعادل ایستا و پویای نابینایان
نویسندگان
1 Assistant Professor of Movement Behavior, Faculty of Sports Sciences, Mazandaran University, Babolsar, Iran
2 Master of Motor Behavior, Department of Motor Behavior, Semnan University, Semnan, Iran.
3 Associate Professor of Motor Behavior, Department of Motor Behavior, Semnan University, Semnan, Iran
doi
10.22089/smj.2024.13708.1630چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرین راهرفتن با محرک موزون شنیداری بر تعادل ایستا و پویای نابینایان بود. روش تحقیق، نیمهتجربی و به لحاظ هدف کاربردی بود. در این مطالعه 20 نوجوان نابینای مادرزاد به روش داوطلبانه و براساس معیارهای ورود به مطالعه، انتخاب و بهطور تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. گروه تجربی بهمدت 18 جلسه و هر جلسه 20 دقیقه به تمرین با دستورالعمل توجه بیرونی با استفاده از محرک موزون شنیداری پرداخت. تعادل ایستا و پویا با استفاده از دستگاه فوت اسکن، قبل و بعد از مداخله ارزیابی شد. تحلیل دادهها با استفاده از روش پارامتریک کوواریانس و روش ناپارامتریک بوت استرپ در سطح معناداری 05/0 انجام شد. نتایج بین پیشآزمون و پسآزمون سطح مرکز فشار (629/0=P) و مسافت مرکز فشار (613/0=P) برای تعیین تعادل ایستا و دامنه مرکز فشار در مسیر قدامی-خلفی (063/0=P) و مسیر داخلی-خارجی (428/0P=) برای تعیین تعادل پویا در گروهها، تفاوت معناداری را نشان نداد؛ بااینحال، کاهش در نمرات سطح و مسافت مرکز فشار و افزایش در نمرات دامنه مرکز فشار در دو مسیر قدامی-خلفی و داخلی-خارجی، بهترتیب حاکی از بهبود تعادل ایستا و پویای افراد در گروه تجربی بود. نتایج نشان میدهد که شاید بتوان از این گونه مداخلات در بهبود تعادل نابینایان استفاده کرد؛ البته برای حمایت از این گونه مداخلات به مطالعات بیشتری در این زمینه نیاز است.
