تأثیر یک دورۀ تمرین اینتروال و تیپر پلکانی بر شاخصهای عملکردی رتهای نر در حال بالیدگی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران-ایران
2 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران –ایران
3 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران –ایران
4 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران –ایران
5 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران –ایران
6 کارشناسیارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران-مازندران –ایران
doi
10.22059/jsb.2015.57287چکیده
هدف این پژوهش بررسی تأثیر یک دورۀ تمرین اینتروال و تیپرپلکانی بر تغییرات وزنی و عملکرد استقامتی رتهای نر در حال بالیدگی بود. در این مطالعۀ تجربی، 40 سر موش صحرایی ویستار نر سههفتهای بهطور تصادفی به گروههای کنترل و تمرین تقسیم شدند. گروه تمرین پس از پایان دورۀ ششهفتهای تمرین اینتروال فزاینده به سه گروه تیپر سههفتهای کاهش شدت، تواتر و تکرار تقسیم شدند. وزن و شاخصهای عملکردی ارزیابی شدند. یافتههای پژوهش با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه و آزمون LSD در سطح 05/0α≤ تجزیهوتحلیل شد. نتایج نشان داد تفاوت معناداری بین زمان خستگی گروههای مختلف تیپر با یکدیگر (001/0P≤) و هفتههای تیپر با دورۀ اینتروال (008/0P≤) وجود دارد. تیپر شدت با کاهش 57/28 درصدی در شدت تمرین، بهترین میانگین زمان خستگی، مسافت طیشده در آزمون و عملکرد (Pri) را نسبت به سایر گروهها داشت. همچنین مسافت طیشده در آزمون و زمان واماندگی در هفتۀ دوم تیپر به حداکثر خود رسید. براساس نتایج پژوهش حاضر، تیپر پلکانی شدت موجب افزایش 13/52 درصدی عملکرد استقامتی میشود. همچنین دو هفته کاهش بار تمرینی آثار همافزایی مؤثرتری با مداخله بر تغییرات وزنی و زمان واماندگی در پی دارد.
