اثر اجتناب از کمک‌طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان تربیت بدنی با نقش میانجی سرگردانی ذهنی

نویسندگان

1 گروه آموزش و پرورش، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

2 گروه آموزش و پرورش، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

3 گروه مامایی، دانشکدۀ پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران

doi
10.22089/spsyj.2025.18691.2623
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی اثر اجتناب از کمک‌طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان تربیت بدنی با نقش میانجی سرگردانی ذهنی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش ، دانشجویان گروه تربیت بدنی دانشگاه سیستان و بلوچستان در سال تحصیلی 1404-1403بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای بر اساس جنسیت، تعداد 212 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند . ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه‌های اجتناب از کمک طلبی (ریان و پینتریچ، 1997)، پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، 2002) و سرگردانی ذهنی (مرازک و همکاران، 2013) بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل معادلات ساختاری با کمک نرم‌افزار اسمارت پی ال اس نسخه 3 بهره گرفته شد. بر اساس یافته‌ها اجتناب از کمک‌طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (01/0P<)، اجتناب از کمک‌طلبی تحصیلی بر سرگردانی ذهنی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (01/0P<)، سرگردانی ذهنی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (01/0P<)، اجتناب از کمک‌طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان با میانجی‌گری سرگردانی ذهنی اثر مثبت و معناداری داشت (01/0P<). بنابراین می‌توان نتیجه گرفت دانشجویانی که در انجام تکالیف دانشگاهی از کمک‌طلبی اجتناب می‌کنند دچار سرگردانی ذهنی بیشتری می‌شوند و این سرگردانی ذهنی هم باعث افزایش پریشانی روانشناختی آنان می‌گردد.