تأثیر امیدواری تقویت شده بر یادگیری حرکتی، انگیزش درونی و خودکارآمدی: مقایسه معیار موفقیت نسبتاً آسان و دشوار
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 گروه حرکتشناسی و علوم ورزشی، دانشگاه هاوایی، هاوایی، ایالات متحده آمریکا
4 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22089/spsyj.2025.18464.2602چکیده
هدف: هدف این مطالعه بررسی تاثیر امیدواری تقویت شده از طریق دستکاری معیارهای موفقیت (آسان در مقابل دشوار) در مهارت ضربه شوت فوتبال بر یادگیری حرکتی، انگیزش درونی و خودکارآمدی بود. مواد و روشها: شرکتکنندگان شامل ۶۰ زن بزرگسال مبتدی (میانگین سن = 22/21 سال، انحراف معیار = 54/1) بودند که پس از ۱۲ کوشش پیشآزمون، بصورت تصادفی به یکی از سه گروه آزمایشی تخصیص یافتند: ۱) معیار نسبتاً آسان برای موفقیت، ۲) معیار نسبتاً دشوار برای موفقیت، و ۳) گروه کنترل. هر گروه در روز نخست مهارتهای شوت فوتبال را در پنج بلوک ۱۲ کوششی تمرین کرد. در روز دوم، یک آزمون یادداری شامل ۱۲ کوشش انجام شد. علاوه بر این، تمامی شرکتکنندگان پرسشنامه انگیزش درونی و مقیاس خودکارآمدی را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج نشان داد که هم در مرحله تمرین و هم در آزمون یادداری، تمرین با معیارهای نسبتاً آسان موفقیت بهبود یادگیری حرکتی و عملکرد را در مقایسه با معیارهای نسبتاً دشوار و شرایط کنترل به همراه داشت. به هرحال، تفاوت معناداری در انگیزش درونی و خودکارآمدی بین گروهها مشاهده نشد. نتیجه گیری: بطورکلی میتوان نتیجه گرفت که بهبود مشاهدهشده در یادگیری حرکتی، همراه با عدم افزایش انگیزش درونی و خودکارآمدی، پیشبینیهای ارائهشده توسط نظریه یادگیری حرکتی بهینه را به چالش میکشد و بر ضرورت انجام پژوهشهای آتی با روششناسی دقیقتر و حجم نمونه بزرگتر در جمعیتهای متنوع تأکید دارد.
