فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: فرسودگی شغلی مشکل شایعی در پزشکان و کارورزان پزشکی است که به دلیل تأثیر منفی اش بر مراقبت از بیمار و ارتکاب خطاهای پزشکی به آن توجه می شود. هدف این مطالعه بررسی شیوع فرسودگی شغلی در بین کارورزان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران در سال 1400 است. مواد و روش ها: در این مطالعه ی مقطعی و توصیفی تحلیلی، اطلاعات دموگرافیک کارورزان دانشگاه علوم پزشکی ایران از قبیل سن، جنسیت و وضعیت تأهل گردآوری شد. سپس، نام بیمارستان، میزان ساعت کار هفتگی و تعداد ماه گذشته از ابتدای کارورزی پرسیده شد. سابقه ی مصرف سیگار و مخدرها و مدت زمان مصرف یا سابقه ی قبلی مصرف بررسی شد. همچنین، پرسش نامه ی MBI - HSS به منظور بررسی فرسودگی شغلی به شرکت کنندگان ارائه شد. سرانجام، داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ی ۲۴ تحلیل شدند. یافته ها: از مجموع 262 کارورز ( 138 زن و 124 مرد )، 55 درصد فرسودگی عاطفی، 24.8 درصد علائم بی تفاوتی بین فردی ( depersonalization ) و 61.1 درصد نیز فقدان موفقیت شخصی را گزارش کردند. میانگین امتیاز فرسودگی شغلی برابر با 17.04 ± 62.96 بود و 241 نفر (92 درصد) به طور کلی فرسودگی شغلی داشتند. زنان بیشتر از مردان فرسودگی شغلی داشتند؛ اما بین فرسودگی شغلی و جنسیت ارتباط معناداری برقرار نبود (0.05 > value P- ). همچنین، فرسودگی شغلی شدید در مجردها بیشتر بود؛ اما فرسودگی شغلی با وضعیت تأهل هم ارتباطی نداشت (0.05 P-value> ). بین مصرف سیگار یا موادمخدر و فرسودگی شغلی ارتباط معناداری مشاهده نشد (0.05 > P-value ) ؛ اما این ارتباط با مصرف الکل معنادار بود (0.01= P-value ). همچنین، سن و تعداد ماه سپری شده از دوره ی کارورزی با نمره ی فرسودگی شغلی ارتباط نداشت (0.05 P-value> )؛ اما بین میزان ساعات کار در هفته و نمره ی فرسودگی شغلی ارتباط معنادار و مستقیمی مشاهده شد (0.15= Person Correlation و 0.01= P-value ). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که فرسودگی شغلی مشکلی شایع در بین کارورزان است. عوامل خطری مانند تجّرد، ساعت کار بالا در هفته، مصرف الکل و تاحدی سیگار باعث تشدید این مشکل می شود. به این ترتیب، لازم است توجه بیشتری به شرایط و عوامل مؤثر بر زندگی کارورزان و فعالیت شغلی آن ها شود.