اثر یک دوره تمرین مقاومتی بر برخی از نشانگرهای آپوپتوزی در بافت کلیه ی موش های صحرایی نر دیابتی همراه با سندرم ترک مرفین

نویسندگان

1 سازمان انرژی اتمی ایران

2 پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای

3

doi
10.32592/jru.7.1.30
چکیده

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تمرین مقاومتی بر برخی از نشانگرهای آپوپتوزی بافت کلیه همراه با سندرم ترک مرفین در موش های صحرایی دیابتی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه ی تجربی، 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به صورت تصادفی به 4 گروه 8تایی شامل گروه های دیابت، دیابت مرفین، دیابت + تمرین مقاومتی، دیابت مرفین + تمرین مقاومتی تقسیم شدند. پس از اجرای پروتکل القای دیابت، گروه های معتاد 21 روز مرفین را به صورت خوراکی دریافت کردند و سپس، گروه های تمرین به مدت 8 هفته در پروتکل تمرین مقاومتی شرکت کردند. بعد، همه ی موش ها کشته و تشریح شدند و بافت کلیه ی آن ها خارج شد. برای ارزیابی فاکتورهای آپوپتوزی از کیت های الایزا استفاده شد. یافته ها: نتایج متغیر سیتوکروم C کاهش معنی داری در گروه های دیابت مرفین (002/0= P ) و دیابت + تمرین مقاومتی (001/0= P ) و دیابت مرفین + تمرین مقاومتی (001/0= P ) نسبت به گروه دیابت نشان داد. نتایج متغیر کاسپاز 8 نیز نشان داد که گروه دیابت + تمرین مقاومتی نسبت به گروه دیابت (004/0= P ) و گروه دیابت مرفین (012/0= P ) کاهش معنی داری دارد. همچنین، کاهش نتایج متغیر کاسپاز3 در گروه دیابت مرفین (001/0= P )، دیابت + تمرین مقاومتی (001/0= P ) و دیابت مرفین + تمرین مقاومتی (002/0= P ) نسبت به گروه دیابت معنی دار بود. نتیجه گیری: تمرین مقاومتی موجب کاهش شاخص های آپوپتوزی در بافت کلیه شده است و می تواند استراتژی درمانی مناسبی در دیابت و دیابت سندرم ترک باشد.