فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: اغلب استنت های حالب فراموش شده، به ویژه مواردی که بیشتر از یک سال از تعبیه ی آن ها گذشته است، به اقدامات تکمیلی مانند ESWL ، یورتروسکوپی و PCNL یا مجموعه ای از این موارد نیاز دارند. با توجه به اهمیت وجود استنت دبل جی در کلیه و با توجه به انکراسته شدن و عوارضی که استنت فراموش شده برای کلیه دارد و از این طریق باعث تحمیل هزینه ی زیاد بر بیمار و سیستم درمانی می شود، در این مطالعه قصد داریم مدیریت استنت حالب دبل جی فراموش شده را بررسی کنیم. مواد و روش ها: تمامی بیمارانی که از فروردین 1399 تا فروردین 1401، با تأخیر بیشتر از 3 ماه در خارج کردن استنت حالب دبل جی به بیمارستان های شهید هاشمی نژاد و فیروزگر شهر تهران مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات بیماران از جمله داده های دموگرافیک، دلیل تعبیه ی استنت دبل جی، وجود هیدرونفروز و عفونت ادراری، نوع شکایت، نحوه ی آگاهی بخشی به بیماران، میزان سواد بیمار و تکنیک خروج دبل جی از پرونده ی بیماران استخراج و وارد چک لیست شدند. تمام بیماران بر اساس معیار FECal درجه بندی شدند. یافته ها: در مجموع، ۷۰ بیمار و ۸۹ پروسیجر جراحی بررسی شدند. میانگین سنی بیماران 46.36 ± 16.72 سال بود که از این میان، 84.3 درصد مرد بودند. میانگین مدت زمان باقی ماندن استنت دبل جی 13.17 ماه بود. شکایات شایع بیماران سوزش ادرار (52.9 درصد) و تکرر ادرار (48.6 درصد) بود. 77.9 درصد از بیماران هیدرونفروزیس و 25.7 درصد از آن ها عفونت ادراری داشتند. آگاهی رسانی درباره ی خارج کردن به موقع استنت حالب در 65.2 درصد از بیماران انجام شده بود. پروسیجرهای پُراستفاده تر یورتروسکوپی (53.9 درصد)، TUL (32.6 درصد) و PCNL (13.5 درصد) بودند. اکثر بیماران (55.1 درصد) در معیار FECal ، درجه ی ۱ و 22.5 درصد از بیماران درجه ی ۲ شناخته شدند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه ی ما نشان داد که درمان اندورولوژیک استنت های حالب فراموش شده در یک جلسه امکان پذیر و ایمن بود؛ اما گاهی به درمان های بیشتر مانند ESWL و PCNL نیاز بود؛ ولی نهایتاً با روش اندورولوژیک، این بیماران مدیریت شدند.