فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین در بیماران دارای انزال زودرس مؤثر هستند، اما تأثیر درمان ترکیبی تادالافیل به عنوان یک مهارکننده فسفودی استراز تیپ پنج با سرترالین کمتر بررسی شده است. هدف این مطالعه ارزیابی ایمنی و اثربخشی درمان ترکیبی تادالافیل با سرترالین در مقایسه با سرترالین و دارونما است. مواد و روش ها: 107 بیمار با انزال زودرس و بدون اختلال عملکرد نعوظ، با زمان تأخیر انزال داخل واژن [intravaginal ejaculatory latency time (IELT)] کمتر از 60 ثانیه به مدت شش هفته درمان شدند. افراد به طور تصادفی در دو گروه 51 نفره به ترتیب برای دریافت 50 میلی گرم سرترالین روزانه به همراه دارونما قبل از هر مقاربت و 50 میلی گرم سرترالین روزانه به همراه 10 میلی گرم تادالافیل قبل از هر مقاربت قرار گرفتند. برای ارزیابی انزال زودرس از پروفایل انزال زودرس [Premature ejaculation profile (PEP)] و IELT استفاده شد. تغییرات در میانگین IELT ، میانگین چهار پارامتر PEP و عوارض داروها در دو گروه اندازه گیری شد. یافته ها: میانگین IELT پیش و پس از درمان به ترتیب در گروه دارونما، 35.29 و 87.55 ثانیه (0.0001> P ) و در گروه تادالافیل، 40.1 و 153.63 ثانیه بود (0.0001> P ). IELT به طور معنی داری در گروه تادالافیل در مقایسه با گروه دارونما بهبود یافت (113.53 در مقابل 52.25 ثانیه، 0.0001> P ). همچنین، هر چهار معیار PEP در گروه تادالافیل نسبت به گروه دارونما بهبود یافت. عوارض جانبی داروها در گروه تادالافیل نسبت به گروه دارونما شایع تر بود. نتیجه گیری: درمان ترکیبی با تادالافیل و سرترالین برای انزال زودرس علیرغم داشتن عوارض بیشتر، مؤثرتر از سرترالین به تنهایی است.