ترومبوپروفیلاکسی در بیماران جراحی اورولوژی؛ توصیه ها و راهنما های بالینی موجود

doi
10.32592/jru.6.1.21
چکیده

سابقه و هدف: ترومبوآمبولی مهم ترین عارضه ی غیرجراحی در بیمارانی است که تحت اعمال جراحی بزرگ اورولوژی قرار می گیرند و آمبولی ریه شایع ترین علت مرگ پس از اعمال جراحی اورولوژی است. راهنما های بالینی ( [CPG] clinical practiceguideline ) متعددی در کشورهای مختلف، جهت پیشگیری از بروز ترومبوآمبولی وریدی، کاهش خطر و همچنین به حداقل رساندن خطر خون ریزی ارائه شده اند؛ اما در ایران، راهنمایی بومی بالینی جهت پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران جراحی اورولوژی ارائه نشده است. بنابراین در مطالعه ی حاضر تصمیم داریم تا با مرور و بررسی راهنمایی های بالینی موجود در دنیا دربارۀ ترومبوپروفیلاکسی در بیماران جراحی اورولوژی، خلاصه ای کاربردی در این زمینه ارائه دهیم. مواد و روش ها: به منظور دستیابی به آخرین نسخه ی راهنمایی های بالینی در زمینه ی پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران جراحی های اورولوژی، جست وجو در پایگاه های Medline (توسط Pubmed ) ، Google Scholar ، Embase و Trip database انجام شد. پس از انتخاب شیوه نامه ها، هر راهنمای بالینی را دو نفر از محققان بررسی کردند و توصیه ها و راه کارهای آن ها را به صورت خلاصه ارائه کردیم. یافته ها: ضمن جست وجو در پایگاه های ذکرشده، چهار راهنمای بالینی وارد مطالعه شدند. از بین راهنماهای موجود، فقط راهنمای بالینی انجمن اورولوژی اروپا مختص بیماران جراحی ارولوژی بود و سه راهنمای دیگر مربوط به بیماران بستری یا جراحی بود که در برخی از قسمت ها به بیماران اورولوژی پرداخته بود. بر اساس شیوه نامه های واردشده در مطالعه ی حاضر، روش های پیشگیری از ترومبوآمبولی عبارت اند از: پیشگیری مکانیکی و پیشگیری دارویی. نتیجه گیری: مطالعه ی حاضر نشان داد که فقط یک راهنمای بالینی وجود دارد که توصیه های مخصوص جراحی های اورولوژی را ارائه کرده است و سایر راهنماهای بالینی به طور خاص به این بیماران نپرداخته اند. مرور راهنماهای مذکور (چه مختص بیماران اورولوژی و چه غیراختصاصی) نشان می دهد که شواهد و مطالعات درباره ی بیماران جراحی ارولوژی اندک است و تصمیم گیری در بسیاری از موارد به راحتی مقدور نیست. مطالعه ی حاضر می تواند شروعی برای تطبیق و تأیید شیوه نامه های معتبر جهانی و استفاده از آن ها در کشورمان باشد. از سوی دیگر با توجه به نبود راهنمای بالینی در ایران، فعلاً می توان از خلاصه ی توصیه های این مطالعه برای مقاصد بالینی استفاده کرد.