خاستگاه تورمالین در میکاشیستهای مجموعه دگرگونی گلگهر در جنوبخاوری پهنه سنندج- سیرجان (شهرستان بافت، استان کرمان)
نویسندگان
1 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2 گروه زمینشناسی، دانشکده علوم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
doi
10.22108/ijp.2018.101553.1008چکیده
در میکاشیستهای کمپلکس دگرگونی گلگهر در جنوبخاوری پهنه سنندج- سیرجان (استان کرمان)، بلورهای تورمالینی دیده میشوند که مقدار کاتیونهای Mg و Na در آنها بالاست (Mg: 1.83 a.p.f.u.; Na: 0.680 a.p.f.u.). این تورمالینها از نوع دراویت هستند و به سری آلکالن تعلق دارند. نیمرخهای ترکیبی از مرکز بهسوی حاشیه، نشاندهندة منطقهبندی شیمیایی ضعیف در آنهاست. وجود میانبارهای کوارتز در این تورمالینها، مرزهای تعادلی آنها با بیوتیت، جایگیری برخی از این کانیها در جهت شیستوزیته سنگ و منطقهبندی شیمیایی ضعیف در آنها نشاندهندة پیدایش این تورمالینها هنگام یا پس از اعمال نیروهای زمینساختی در سنگهای منطقه هستند. دادههای ترکیب شیمیایی تورمالینهای بررسیشده، که در آنها مقدار F کمتر از 3/0 و مقدار FeO* کمتر از 8/0 درصدوزنی است و همخوانی مثبت میان Mg و Fe نشان میدهند این کانیها ماگمایی نیستند و محصول واکنشهای دگرگونی هستند. دربارة سازوکار پیدایش این تورمالینها گمان میرود با افزایش دما و هنگام دگرگونی و پس از آن، عنصر بور از سطح کانیهای رسی آزاد و در سیالها میانروزنهای انباشته شده است. سپس این سیال سرشار از بور با کانیهای سیلیکاته مانند بیوتیت واکنش داده و تورمالین را پدید آورده است. منطقهبندی شیمیایی ضعیف در تورمالینهای بررسیشده نیز گویای این نکته است.