تحلیل قلمروی اشخاص دارای حق اقامه دعوی در مراجع قضائی در قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب 1403
نویسندگان
1
2 دانشگاه علوم پزشکی مشهد
doi
10.22106/jlj.2025.2039400.6025چکیده
شناسایی حقوق مالکیت صنعتی به معنای محروم نمودن جامعه از استفاده آزاد از دانش یا خلاقیت موضوع این حقوق بوده و برقراری این حقوق، به صورت بالقوه و بالفعل منافع سایر اشخاص جامعه از جمله رقبای مالکان و مصرف کنندگان را متأثر می سازد. از این رو، قانون گذاران هم راستا با مقررات عام دادرسی، نحوه اعمال حقوق مالکیت صنعتی علیه اشخاص ثالث و نحوه نظارت جامعه بر اعتبار این حقوق را با توجه به نیازهای توسعه ای، تولید کننده یا مصرف کننده بودن فناوری و مانند آن مورد توجه قرار می دهند. تعیین اشخاصی که می توانند اعتبار حقوق مالکیت صنعتی را به چالش کشند و یا در فرض نقض، این حقوق را علیه ناقضان ادعایی اعمال کنند، صرفاً موضوعی آیینی و مرتبط با دادرسی نیست، بلکه در تحقق اهداف نظام حقوق مالکیت فکری و تعیین قلمرو حقوق مالکان اموال فکری نیز اثرگذار است. مقاله حاضر با روشی تحلیلی توصیفی، رویکرد قانون گذار در قانون حمایت از مالکیت صنعتی مصوب 1403 را از این حیث مورد بررسی قرار می دهد و نتیجه می گیرد که این رویکرد نسبت به قانون ثبت اختراعات، طرح های صنعتی و علائم تجاری مصوب 1386 در مجموع مبهم تر بوده و قابل دفاع به نظر نمی رسد .
