پیش بینی نشانه های اختلال پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدن بر اساس ترومای دوران کودکی : نقش واسطه انعطاف پذیری روان شناختی و شفقت ورزی به خود

نویسندگان

1

2 دانشگاه علوم پزشکی مشهد

3

doi
چکیده

چکیده زمینه و هدف: نوجوانان دارای تجربه تروما در زمان کودکی، در معرض خطر زیاد ابتلا به اختلالات روان پزشکی، مانند اختلالات پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدنی هستند. مطالعه حاضر با هدف پیش بینی نشانه های اختلال پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدن براساس ترومای دوران کودکی با میانجی گری انعطاف پذیری روان شناختی و شفقت ورزی به خود در دختران 16 تا 24 سال انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش توصیفی و از نوع هم بستگی و با تکیه بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دختران مقطع سنی 16 تا 24 سال شهر های میبد و اردکان بود که در سال تحصیلی 1402-1403 مشغول به تحصیل بودند و از طریق نمونه گیری در دسترس 300 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس های ترومای دوران کودکی ( CTQ ) برنشتاین (2003)، پرسش نامه شدت پرخوری یا شکم بارگی گورمالی (1982)، پرسش نامه وسواس فکری ـ عملی ییل براون ( BDD_YBOCS )، مقیاس انعطاف پذیری روان شناختی بوند و همکاران (2007) و مقیاس خودشفقتی ریس (2011) استفاده شد. داده های گردآوری شده با نرم افزار SPSS نسخه 26 و نرم افزار Amos نسخه 24 تحلیل شدند . یافته ها : نتایج معادلات ساختاری نشان داد که ترومای دوران کودکی در اختلال پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدنی اثر مثبت و مستقیم دارد. آثار نتایج غیرمستقیم نشان داد که خودشفقت ورزی در رابطه ترومای کودکی و اختلال بدریخت انگاری بدن (001/0 P= ، 27/0 β= ) و پرخوری عصبی (001/0 P= ، 13/0= β ) نقش میانجی ایفا می کند همچنین، انعطاف پذیری روان شناختی در ارتباط با ترومای دوران کودکی و بدریخت انگاری بدنی نقش میانجی ایفا می کند (001/0 P= ، 28/0= β ). نتیجه گیری: نتایج نشان داد افزایش انعطاف پذیری روان شناختی و بهبود خودشفقت ورزی نقش واسطه ای مهمی در کاهش نشانه های اختلالات پرخوری عصبی و بدریخت انگاری بدن ناشی از تجربه ترومای دوران کودکی دارند. بنابراین، پیشنهاد می شود کارگاه هایی با هدف افزایش خودشفقت ورزی و انعطاف پذیری روان شناختی در میان جوانان و نوجوانان برگزار شود .