پیش بینی تاب آوری بیماران بهبود یافته از سرطان بر اساس هدفمندی در زندگی و حمایت ادراک شده از خانواده با نقش میانجی امید به زندگی
نویسندگان
1
2 دانشگاه تربیت مدرس
3 دانشگاه علوم پزشکی ایران
doi
10.22034/12.6.99چکیده
مقدمه: کیفیت زندگی بیماران بهبودیافته از سرطان ازجمله مسائلی است که هزینه روانشناختی و اجتماعی زیادی برای افراد بهبودیافته، خانواده و جامعه به همراه دارد. هدف: پژوهش حاضر باهدف پیش بینی تاب آوری بیماران بهبود یافته از سرطان بر اساس هدفمندی در زندگی و حمایت ادراک شده از خانواده با نقش میانجی امید به زندگی انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر تحلیل مسیر و جامعه آماری شامل کلیه بیماران بهبود یافته از سرطان در شهر سنندج در نیمه اول سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۲۰۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های تاب آوری کانر و دیویدسون ( CD-RISC )، هدف در زندگی کرامباف و ماهولیک ( PIL )، حمایت ادراک شده از خانواده و امید به زندگی اشنایدر ( AHS ) بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS 26 و AMOS 24 تحلیل شدند . یافته ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که هدفمندی در زندگی ( β =0.46, p<0.01 ) و حمایت ادراک شده از خانواده ( β =0.21, p<0.05 ) هر دو اثر مستقیم و معناداری بر تاب آوری دارند. همچنین، هر دو متغیر از طریق امید به زندگی بر تاب آوری اثر غیرمستقیم نیز داشتند، به گونه ای که امید نقش میانجی جزئی را در روابط میان متغیرهای مستقل و تاب آوری ایفا کرد. شاخص های برازش مدل نیز در محدوده نسبتاً قابل قبول گزارش شدند ( CFI=0.91 ، RMSEA=0.07 ) . نتیجه گیری: بر اساس نتایج، می توان گفت که داشتن هدف و معنا در زندگی و درک حمایت خانوادگی از طریق افزایش امید به آینده، تاب آوری بیماران بهبود یافته از سرطان را ارتقا می دهد. ازاین رو، پیشنهاد می شود برنامه های روان شناختی و مراقبتی پس از درمان بر تقویت هدفمندی زندگی، آموزش خانواده ها برای حمایت مؤثرتر و پرورش امید در بیماران متمرکز شوند. درضمن، با توجه به همبستگی زیاد بین دو متغیر و احتمال خطا بهتر است نتایج این پژوهش با احتیاط استفاده شود.