اثربخشی زوج درمانی به روش پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و شفقت به خود در زوجین متقاضی طلاق
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی ، دانشگاه ملایر ، ملایر، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره، گروه روانشناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.
3 گروه روان شناسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.46706.2707چکیده
زمینه و هدف: برجستهترین عامل فروپاشی خانواده، آسیبی تحت عنوان طلاق است که برای فرد، خانواده و اجتماع آثار ویرانگری دارد، بر این اساس این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی زوج درمانی به روش پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و شفقت به خود در زوجین متقاضی طلاق صورت گرفت.مواد و روشها: در این پژوهش از طرح تجربی تکموردی از نوع خط پایة چندگانة ناهمزمان استفاده شد. جامعة پژوهش شامل کلیة زوجهای مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان ملایر در سال 1398 بود. نمونة پژوهش شامل 3 زوج (6 نفر) دارای تعارضات زناشویی بودند که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه گمارده شدند (هر گروه 3 زوج). پروتکل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برای زوجین گروه آزمایش در سه مرحلة خط پایه، مداخله 12 جلسهای و پیگیری 2 ماهه اجرا گردید و آزمودنیها 3 مرتبه قبل از درمان، 3 مرتبه میانة درمان، 2 مرتبه در پایان درمان و در مرحلة پیگیری به پرسشنامة امید به زندگی و شفقت به خود پاسخ دادند. پرسشنامههای مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل پرسشنامه امید به زندگی (اشنایدر و همکاران، 1991) و پرسشنامه شفقت به خود (نف، 2003) بود. دادههای پژوهش به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شد.یافتهها: نتایج نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و شفقت به خود زوجین متقاضی طلاق تأثیر معناداری داشته است.