مدل ساختاری مشکلات خواب بر اساس ناگویی هیجانی و ترومای دوران کودکی با میانجی گری تاب آوری در زنان باردار شهر تهران

نویسندگان

1

2 دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

3

doi
چکیده

مقدمه: در دوره بارداری زنان مشکلات جسمی و روان شناختی گوناگونی را تجربه می کنند. یکی از این مسائل مهم و قابل توجه مشکلات خواب است. هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل ساختاری مشکلات خواب بر اساس ناگویی هیجانی و ترومای دوران کودکی با میانجی گری تاب آوری در زنان باردار شهر تهران است . روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و معادلات ساختاری بوده است و جامعه آماری آن شامل تمامی زنان باردار سال 1402 شهر تهران می باشد. با استفاده از فرمول کوهن تعداد 288 نفر به روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند انتخاب شدند . در بین آن ها چهار پرسش نامه مشکلات خواب، ناگویی هیجانی، ترومای دوران کودکی و تاب آوری توزیع شد. داده های به دست آمده با نرم افزارهای SPSS-27 و LISREL - 8/8 و آزمون های همبستگی «پیرسون» و معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد مدل از برازش خوبی برخوردار است. همچنین، قوی ترین رابطه با مشکلات خواب را به ترتیب ناگویی هیجانی (35/0= r )، ترومای دوران کودکی (25/0= r ) و تاب آوری (21/0-= r ) داشتند ( 01/0< p ) که افزایش میزان تاب آوری نشان دهنده کاهش مشکلات خواب میباشد. ناگویی هیجانی (14/0-= r ) و ترومای دوران کودکی (20/0-= r ) نیز دارای رابطه معکوس معنا داری با متغیر میانجی تاب آوری هستند (05/0> p ). نتیجه گیری: نتایج بیانگر آن است که متغییرهای ناگویی هیجانی، ترومای دوران کودکی و تاب آوری پیشبینیکننده مشکلات خواب هستند. بنابراین با شناخت برخی عوامل موثر بر مشکلات خواب میتوان به بهبود کیفیت خواب زنان باردار کمک شایانی نمود.