سرمایهگذاری ثالث در داوری تجاری بین المللی(TPF)
نویسندگان
1 استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکترا حقوق خصوصی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
10.22034/jlr.2020.184925.1606چکیده
سرمایهگذاری اشخاص ثالث در دعاوی در گذشته با محدودیت و یا ممانعت مواجه بود، چنانکه در نظام کامنلا این نهاد را مصداقی از شرخری می دانستند. اما با گذشت زمان و افزایش هزینههای دادرسی، سرمایه گذاری ثالث در سالهای اخیر به یکی از مهمترین مباحث در داوری های بین المللی تبدیل شده است. مهمترین دلیل موافقان این نهاد دسترسی به عدالت برای کسانی است که امکان مالی برای طرح ادعای خویش را ندارند. اما این نهاد با چالشهایی از جمله تعارض منافع مواجه است که قواعد برخی از سازمانهای داوری و قوانین کشورهایی چون سنگاپور و هنک کنگ موثرترین روش برای جلوگیری از ایجاد تعارض منافع را افشای اجباری وجود سرمایه گذاری ثالث می دانند. در حقوق ایران این نهاد مصداقی از قراردادهای نامعین است که با توجه به قوانین و قواعد موجود تا حدودی امکان پیشگیری از تعارض منافع وجود دارد، لکن هیچ الزامی به افشای قرارداد وجود ندارد.