تدوین مدل عملکرد تحصیلی دانشجویان بر اساس ویژگی های شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجی گری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی
2 دانشگاه علوم پزشکی تهران
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
10.32598/shenakht.11.6.18چکیده
مقدمه: عملکرد تحصیلی دانشآموزان شاخصی است که به وسیله آن میزان یادگیری و پیشرفت آنها قضاوت میشود و عوامل فردی و محیطی متعددی در عملکرد تحصیلی اثرگذار هستند . هدف: هدف پژوهش حاضر تدوین مدل عملکرد تحصیلی دانشجویان بر اساس ویژگی های شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجی گری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی بود . روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام دانشجویان دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات در سال 1398 و 1399 بودند که از میان آنها 422 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پنج عاملی نئو کاستا و مکری (1989)؛ پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و همکاران (2013)؛ مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاران (1982)؛ مقیاس انگیزش تحصیلی والرند و همکاران (۱۹۹۲) و آزمون کارکرد تحصیلی درتاج و دلاور (1384) بود. برای تحلیل دادهها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد . یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد ضریب مسیر غیرمستقیم بین درگیری تحصیلی و عملکرد تحصیلی از طریق بی انگیزه تحصیلی معنادار است (01/0> p ، 056/0= β ). ضریب مسیر غیرمستقیم بین روان رنجورخویی و عملکرد تحصیلی از طریق خودکارآمدی معنادار است (01/0> p ، 05/0-= β ). ضریب مسیر غیرمستقیم بین وظیفه شناسی و عملکرد تحصیلی از طریق انگیزش تحصیلی درونی (01/0> p ، 064/0= β ) و از طریق بی انگیزگی تحصیلی (01/0> p ، 055/0= β ) مثبت و معنادار بود. ضریب مسیر غیرمستقیم بین توافق پذیری و عملکرد تحصیلی از طریق انگیزش تحصیلی درونی (01/0> p ، 068/0= β ) و از طریق بی انگیزگی تحصیلی (05/0> p ، 034/0= β ) معنادار بود. نتیجه گیری: ویژگیهای شخصیت و درگیری تحصیلی با میانجیگری خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی پیشبینی کننده عملکرد تحصیلی هستند. برگزاری کارگاههایی با محتوای خودکارآمدی تحصیلی به مسئولین و مدیران و معلمان پیشنهاد میشود