تحلیل معنایی واژۀ «لعلّ» در قرآن و تأثیر آن در فهم آیات
نویسندگان
1 گروه زبان عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.30513/qd.2023.5094.2109چکیده
واژۀ «لعلّ» که 129 در قرآن کریم به کار رفته است، در ساختار زبانی قرآن، گاه معنایی را افاده میکند که موهم معنا میگردد. این واژه در ساختار زبانی قرآن به چند معنا به کار رفته است؛ ولی در تحلیل آن توسط قرآنپژوهان و مترجمان، تنها معنای نخست آن مورد توجه قرار گرفته و عموم مترجمان قرآن در عموم موارد، این واژه را «شاید» و «باید» ترجمه نمودهاند. در این مقاله تلاش خواهد شد تا با تعیین معانی متعدد «لعلّ» با توجه به معنای بافتی و نقد معنای غیربافتی، معنای دقیق آن واژه در هریک از آیات شریفه گزینش گردد. نتیجۀ این پژوهش آن خواهد بود که «لعلّ» در بافت زبانی قرآن کریم، به 7 معنا به کار رفته است که عبارتاند از: ترجّی تکلمی، ترجّی مقامی، تمنّی، تعلیل، استفهام، ظنّ و یقین. مترجمان و قرآنپژوهان در هنگام فهم و ترجمۀ آیات، نباید از این معانی غافل شوند.
