مرور نظاممند الگوها، موانع و راهکارهای مشارکت در سیاستگذاری برای افراد دارای معلولیت: یک رویکرد فراترکیب
نویسندگان
1 دانشیار برنامهریزی اجتماعی، گروه برنامهریزی اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری رفاه اجتماعی، گروه برنامهریزی اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشیار برنامهریزی اجتماعی، گروه برنامهریزی اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی،دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22054/qjsd.2025.87241.2699چکیده
مشارکت افراد دارای معلولیت در سیاستگذاری عمومی از ارکان اساسی عدالت اجتماعی و توسعه پایدار است. اسناد بینالمللی مانند «کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت» بر ضرورت مشارکت معنادار این افراد در فرایندهای تصمیمسازی تأکید دارند، اما شواهد جهانی حاکی از وجود چالشهای ساختاری و فرهنگی در تحقق آن است. این پژوهش با هدف شناسایی الگوها، موانع و راهکارهای ارتقای مشارکت افراد دارای معلولیت در سیاستگذاری، با روش مرور نظاممند کیفی و رویکرد فراترکیب انجام شد. تحلیل دادهها بر اساس الگوی هفتمرحلهای باروسو و ساندلوسکی(2006) و مطابق با دستورالعمل PRISMA 2020 صورت گرفت. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی منتشرشده بین سالهای 2001 تا 2025 در پایگاههای معتبر داخلی و بینالمللی بود که در نهایت 47 مطالعه واجد شرایط برای تحلیل انتخاب شد. فرایند کدگذاری با استفاده از نرمافزار NVivo انجام شد و برای تعیین پایایی روش فراترکیب از روش پایایی بین کدگذاران استفاده شد. مقدار شاخص کاپای کوهن به دستآمده(78/0) نشاندهندۀ پایایی قابل قبول بین کدگذاران بود. تحلیل یافتهها نشان داد مشارکت افراد دارای معلولیت در سیاستگذاری در قالب الگوهای مستقیم، نهادی، مشورتی و فناوریمحور تحقق یافته است. با این حال، تداوم موانع قانونی، نگرشی، اقتصادی و بینسازمانی مانع از مشارکت برابر و مؤثر میشود. بر اساس نتایج، اصلاح ساختارهای نهادی، بهرهگیری از فناوریهای دسترسپذیر و آموزش سیاستگذاران از راهکارهای کلیدی ارتقای مشارکت معنادار است.واژگان کلیدی: افراد دارای معلولیت، حقوق معلولان، مشارکت، سیاستگذاری اجتماعی، فراترکیب.