فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه: تصادفات رانندگی در بسیاری از کشورها به عنوان یک مشکل عمده سلامت عمومی تلقی می شود. مطالعات مختلف، متغیرهای روانی-اجتماعی (مثلاً فقدان همدلی و نشخوار خشم) را در خطر رانندگی خطرناک و تصادفات رانندگی دخیل دانسته اند. با این حال، اینکه آیا این متغیرها با عوامل نوروبیولوژیکی اساسی تر مرتبط هستند یا خیر، و اینکه آیا چنین ارتباطاتی پیامدهایی برای اصلاح عوامل خطر روانی- اجتماعی در زمینه رانندگی دارند، به طور عمیق بررسی نشده است. هدف: این مطالعه با هدف نقش همدلی و نشخوار خشم در پیش بینی رفتار رانندگی پرخطر انجام شد. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود که با استفاده از یک مدل رگرسیونی انجام شد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه رانندگان شهر شیراز در سال 1403 تشکیل دادند. نمونه پژوهش 209 نفر از رانندگان شهر شیراز بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. بدین صورت که پس از هماهنگی لازم با سازمان حمل و نقل درون و برون شهری شهر شیراز به صورت در دسترس از بین رانندگان داوطلب با حداقل سطح تحصیلات سیکل 209 نفر انتخاب و به پرسشنامههای رفتار رانندگی منچستر ( MDBQ ریسون و همکاران، 1990)، همدلی جولیف و فارینگتون ( BES ، 2006)، مقیاس نشخوار خشم ( ARS ، ساکودولسکی و همکاران، 2001) پاسخ دادند. دادههای جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار SPSS. 28 و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری مورد تحلیل قرار گرفت. یافتهها: نتایج حاصل از ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین همدلی با رفتار رانندگی پرخطر رابطه معنیداری وجود ندارد (05/0 < P ). همچنین بین نشخوار خشم با رفتار رانندگی پرخطر رابطه مثبت و معنیداری وجود دارد (05/0 > P ). نتایج حاصل از رگرسیون چندمتغیری نشان داد که نشخوار خشم 30/5 درصد از واریانس رفتار رانندگی پرخطر را تبیین میکند. نتیجه گیری: با توجه به این نتایج نشخوار خشم، پیش بینی کننده ضعیفی برای رانندگی پرخطر در میان رانندگان است. لذا سایر عوامل روانی- اجتماعی- اقتصادی به بررسی تعاملات بین عوامل مرتبط با رانندگی پرخطررا مدنظر قرار دهند. لذا پیشنهاد میشود مطالعات آینده این یافته ها را با معیارهای عینی؛ و با بکارگیری سایر متغیرهای تأثیرگذار تکرار کنند .