مقایسه اثر بخشی زوج درمانی ترکیبی و زوج درمانی رفتاری ترکیبی بر افزایش تاب آوری زوج های آسیب دیده از خیانت

نویسندگان

1

2

3 دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان

doi
10.52547/shenakht.7.6.100
چکیده

مقدمه: خیانت زناشویی زیان آورترین عمل به یک ارتباط است، اعتماد همسر آسیب دیده را از بین می برد، تاب آوری را کاهش داده و پیامدهای ناگواری پدید می آورد. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی زوج درمانی ترکیبی و زوج درمانی رفتاری ترکیبی بر افزایش تاب آوری زوج های آسیب دیده از خیانت انجام گرفت . روش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل زوج هایی است که مرد مرتکب خیانت شده و در سال ۱۳۹۷ به مراکز مشاوره شهر اندیشه مراجعه کردند. ۲۴ زوج با نمونه گیری در دسترس و به صورت تصادفی در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) گمارده شدند. آزمودنی ها به پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس تک متغیری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که زوج درمانی ترکیبی (۱۳/۴۸۹ F= ، ۰/۳۲۵ = 𝝶 ۲) و زوج درمانی رفتاری ترکیبی (۳۱/۹۸۸= F ، ۰/۵۳۳ = 𝝶 ۲) بر افزایش تاب آوری زوج های آسیب دیده از خیانت مؤثر واقع شده اند به طوری که نمرات آزمودنی ها در پس آزمون مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون افزایش معناداری نسبت به نمرات پیش آزمون داشته است (۰/۰۵> p ). نتیجه گیری: خیانت زناشویی پدیده ای چند علیتی است و از آنجا که هیچ نظریه واحدی مسیری به سمت واقعیت ندارد. با توجه به میزان آسیب ها و پیامدهای خیانت، بر اساس یافته ها پیشنهاد می شود از مداخلات مؤثر رویکردهای ترکیبی استفاده گردد.