بررسی اثربخشی روش درمانی روان نمایشگری بر بهبود تحول اخلاقی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه

نویسندگان
doi
10.52547/shenakht.7.4.135
چکیده

مقدمه: اعتقاد بر این است که قضاوت اخلاقی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه دارای نقص است، این کودکان در ظرفیت قضاوت اخلاقی دارای کمبود هستند و این نقص، تعامل را با دیگران دشوار می‏ سازد. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش ‏درمانی روان ‏نمایشگری بر تحول اخلاقی کودکان دارای اختلال بیش فعالی/ نقص توجه انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع مطالعات نیمه ‏آزمایشی بود. جامعه آماری آن کودکان ۷ تا ۱۲ سال مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه که جهت درمان به کلینیک‏ های درمانی شهر شیراز در سال ۱۳۹۸ مراجعه کرده بودند. تعداد ۳۰ نفر از این کودکان که توسط روان‏پزشک بیماری آنان مورد تأیید قرار گرفته بود، به عنوان آزمودنی انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش گمارش شدند. سپس آزمودنی‏ ها آزمون قضاوت اخلاقی ﺳﯿﻨﻬﺎ و ورﻣﺎ را تکمیل کردند و نمرات آن ها به عنوان پیش ‏آزمون انتخاب شد. گروه آزمایش در ۸ جلسه آموزش گروهی به صورت هفته‏ ای ۱/۵ ساعت تحت مداخله‏ ی روان ‏نمایشگری قرار گرفتند. افراد گروه کنترل، هیچ مداخله ‏ای دریافت نکردند. در پایان مداخله از هر دو گروه پس‏ آزمون گرفته شد. بعد از ۲ ماه هر دو گروه، پیگیری شدند. داده‏ ها با آزمون تحلیل کواریانس یک ‏طرفه، با نرم‏ افزار SPSS ۲۲ ا رزیابی شد. یافته‏ ها: یافته‏ ها نشان داد که روش درمانی روان ‏نمایشگری بر بهبود تحول اخلاقی در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه موثر است (۰/۰۰۵> P ). نتیجه ‏گیری: با توجه به یافته‏ ها از درمان روان ‏نمایشگری می‏ توان به ‏عنوان مداخله‏ ای موثر بر بهبود تحول اخلاقی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه بهره برد.