نقش واسطه ای اجتناب تجربه ای در رابطه بین ناگویی هیجانی و تنظیم هیجان در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی پس از آسیب مغزی تروماتیک

doi
10.52547/shenakht.7.2.140
چکیده

مقدمه: مشکلات هیجانی از جمله شایع ترین پیامدهای آسیب مغزی تروماتیک بوده که در سبب شناسی افسردگی اساسی پس از آسیب مغزی تروماتیک دخیل هستند. هدف: این پژوهش با هدف بررسی نقش واسطه‏ ای اجتناب تجربه ای در رابطه بین ناگویی هیجانی و تنظیم هیجان در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی پس از آسیب مغزی تروماتیک انجام شد . روش : این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری را بیماران مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک که تشخیص افسردگی اساسی گرفته بودند و سال ۱۳۹۷ در بیمارستان شهید بهشتی کاشان پرونده درمانی داشتند، تشکیل دادند که تعداد ۶۰ نفر به شیوه هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه پذیرش و عمل (بوند و همکاران، ۲۰۱۱)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی و پارکر و تیلور، ۱۹۹۴) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (گراتز و رومر، ۲۰۰۴)، پاسخ دادند. تحلیل داده‏ ها با آزمون آماری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی بر اساس روش بارون و کنی انجام شد. یافته‏ ها : یافته ‏های پژوهش نشان داد که بین ناگویی هیجانی، تنظیم هیجان و اجتناب تجربه ای در سطح (۰/۰۱> P ) ارتباط معنادار وجود دارد و اجتناب تجربه ای در ارتباط بین ناگویی هیجانی و دشواری در تنظیم هیجان، نقش واسطه ای جزئی ایفا می کند (۰/۰۵> P ). نتیجه ‏گیری : با توجه به نتایج به دست آمده، تغییر در اجتناب تجربه ‏ای موجب تغییر در ناگویی هیجان و تنظیم هیجان می‏ شود. بدین ترتیب این پژوهش زمینه را برای به کارگیری مداخله‏ هایی متمرکز بر کاهش اجتناب تجربه ‏ای از جمله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در افسردگی اساسی پس از آسیب مغزی تروماتیک فراهم می کند.