ویژگی روان سنجی ابزارهای سنجش تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت: یک مطالعۀ مروری

doi
10.29252/shenakht.6.2.116
چکیده

تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت به عنوان یک ویژگی ذاتی ناشی از مجموعه باورهای منفی دربارۀ عدم قطعّیت و پیامدهای آن تعریف شده که دربرگیرندۀ تمایل به واکنش منفی در سطوح هیجانی، شناختی، و رفتاری به موقعیّت ها و حوادث نامعلوم است. با توجّه به گستردگی سازۀ تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت در ادبیات پژوهشی اختلال های هیجانی و به خصوص رشد قابل توجّه مطالعات در این زمینه در چند سال اخیر، انتخاب ابزار مناسب و دقیق برای اهداف پژوهشی و درمانی مرتبط با این سازه از اهمیت فراوانی برخوردار است. تا کنون جهت سنجش تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت ابزارهایی همچون مقیاس تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت-نسخۀ ۲۷ عبارتی، مقیاس تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت-نسخۀ ۱۲ عبارتی، پرسشنامۀ تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت-نسخۀ ۴۵ عبارتی، پرسشنامۀ تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت اختلال ویژه، مقیاس تحمّل ناپذیری عدم قطعیّت موقعیّت-ویژه و مقیاس پاسخ به عدم قطعیّت طراحی و اعتباریابی شدهاند. هدف این مطالعه آن است که این ابزارها را معرفی کند، تاریخچۀ کوتاهی از هر کدام ارائه نماید، ویژگی های روانسنجی هرکدام را به تفصیل بیاورد و در انتهای هر ابزار، ویژگی منحصر به فرد هر کدام را برای استفاده پژوهشگران و درمانگران بیان کند. این کار به متخصصین امکان می دهد تا به فراخور نوع هدفی که دارند ابزار مناسب خود را از میان این ابزارها انتخاب کنند.