مطالعه دیدگاه بیماران مبتلا به سرطان از نحوه همراهی خانواده در طول دوران بیماری
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.61186/jps.24.147.363چکیده
زمینه: سرطان، بیماری مزمنی است که تأثیرات عمیق و گسترده ای بر زندگی بیماران دارد و حمایت خانواده نقش کلیدی در بهبود کیفیت زندگی آن ها ایفا می کند. همراهی عاطفی و عملی خانواده می تواند فرایند سازگاری با بیماری را تسهیل کند، اما تجربه بیماران از این حمایت ها متفاوت است و تحت تأثیر فرهنگ و روابط خانوادگی شکل می گیرد. بااین حال، پژوهش های کمی به بررسی دقیق تجربه بیماران سرطانی و نقش خانواده در بستر فرهنگی ایران پرداخته اند که این موضوع یک خلأ مهم در ادبیات علمی به شمار می رود . هدف: این پژوهش باهدف بررسی دیدگاه بیماران مبتلا به سرطان درباره نحوه همراهی خانواده هایشان در طول دوران بیماری انجام شد. روش: پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شد. جامعه موردمطالعه پژوهش شامل بیماران مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بیمارستان فوق تخصصی عدل تهران در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود. نمونه گیری هدفمند و در دسترس تا اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. در نهایت، ۱۵ بیمار شامل ۹ مرد و ۶ زن در بازه سنی ۳۰ تا ۶۰ سال که حداقل سه ماه از تشخیص بیماری شان گذشته بود، انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری و با روش تحلیل مضمون شش مرحله ای تحلیل شدند . یافتهها: نتایج پژوهش حاکی از هفت مضمون اصلی بود که شامل «آگاهی و آموزش خانواده»، «حمایت روانی و عاطفی از بیمار»، «حمایت های عملی خانواده در مراقبت و درمان»، «کاهش فشار روانی مراقبان بیمار»، «افزایش تاب آوری و سازگاری خانواده»، «تغییرات ساختاری خانواده» و «بهره مندی خانواده از حمایت های اجتماعی و گروهی» می شود. نتیجه گیری: یافته ها نشان دادند که حمایت خانواده از بیماران سرطانی، نقش مهمی در تقویت تاب آوری، کاهش فشار روانی و ارتقای کیفیت زندگی آنان دارد. آموزش خانواده، تقسیم مسئولیت مراقبتی و دسترسی به خدمات حمایتی، ضرورتی اجتماعی برای بهبود سلامت بیماران و رفاه خانواده هاست و باید در سیاست گذاری های سلامت لحاظ شود.
